estella goodwinn
@synapmoria
55 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
midas benim yazardan okuduğum ilk kitap. 11 öyküden oluşuyor. bu öyküler kıbrıs’ta geçiyor. her öykünün anlatım tekniği farklıydı ve hepsi farklı tarzda yazılan öyküleri okumak çok keyifliydi, her öykünün başında beni heyecanlandıran bir şeydi bu.
benim “güneşli kitap” diye sınıflandırdığım kitaplardan biriydi midas. öykülerde yaratılan atmosferden dolayı en hüzünlü öyküde bile kendimi kötü hissetmedim
ayrıca içinde müzik çalan kitapları çok severim çünkü açıp o şarkıyı dinlediğimde sözcüklerle oluşturulmuş o kurgusal atmosfer kitaptan yükselip benim etrafımı sarar ve hikaye ile benim gerçekliğim bir anlığına fiziksel olarak kesişmiş gibi hissederim. où va le monde böyle bir öyküydü
ama beni en çok büyüleyen kitabın son öyküsü, caretta caretta camus ve 99 kardeşi. güneşli, inanılmaz tatlı ve okuduğum süre boyunca güldüğüm ama aynı zamanda hüzünlü olan masalsı bir hikayeydi. çok çok sevdim bu öyküyü
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
büyütücü mercek
kayıp zamanın izinde uzun zamandır hayatıma eşlik ediyor ve okuduğum süre boyunca bana çok şey öğretti, gösterdi, anlattı ve aylarca uyandığım her günde, yaptığım her şeyde ve her günün sonunda yanımda olan bir arkadaş gibiydi. kitapta bahsedilen her insanla, her kitapla ve proust'un hayatıyla ilgilenerek okuduğum için proust ile inanılmaz bir bağ kurdum bu sürede. bu kitap bana çok şey kattı, görmediğim farkında olmadığım şeyleri önüme koydu, gördüğüm şeyleri de farklı görmemi sağladı, beni büyüttü, ben büyürken yanımda oldu. kayıp zamanın izinde'yi okumanın hayatımdaki en önemli şeylerden biri olduğunu ve beni dönüştürdüğünü hissediyorum. bu 3000 sayfalık yolculuktan sonra edebiyatın, sanatın ne kadar büyük bir güce sahip olduğunun ve her şeyin ötesinde olduğunun farkındayım. müziği (vinteuil sonatını) proust’un cümlelerinden dinlemek, güneş ışığının kelimelerinin arasından süzülerek bana ulaşması, bir tabloyu sözcükleriyle yeniden resmedişini okumak ve uzun sayfalar boyunca bir sosyete davetinde insanların birbirine takdim edilişini, birbiri etrafında dönüp duran konuşmaları, sosyetenin oynadığı bu oyunu okumaya dalmışken sayfayı çevirince kendimi küçük bir sorgulamayla başlayıp bu sorgulamanın bilinç-zaman-gerçeklik kavramlarıyla ilişkisini takip eden felsefi bir metin okurken bulmak heyecan verici ve tarif edemediğim zamandışı anlar yaşattı bana. asla unutmayacağım bir okuma deneyimiydi. proust'un da söylediği ve amaçladığı gibi bu kitap benim için büyütücü bir mercek oldu, kendi kendimi okumamı sağladı ve bu kitap hayatımın her anında içimde taşıdığım şeylerden biri olacak.
19.yy fransasının en ünlü kadın yazarı ve dönemin en ikonik kişiliklerinden biri olan george sand’den okuduğum ikinci kitap. flaubert, balzac, proust, jules verne gibi yazarlara ilham olan bu kraliçenin büyüklüğünü gördüm ve anladım Indiana’yı okurken. daha önce can yayınlarından çıkan Lavinia isimli kitapta iki öyküsünü okuyup çok sevmiştim ama george sand takma adıyla yayımladığı ilk roman olan Indiana’yı okumakla birlikte hayranlığım inanılmaz boyutlara ulaştı. Indiana bana karakteriyle olmasa da yaşadıklarıyla Emma Bovary’yi hatırlattı. Indiana’nın (madam delmare diye de bahsedebiliriz) “kitaplarda keşfettiği duyguları abartarak hayatına aksetmesi” ve sevgilisi tarafından “toplumu oda hizmetçilerinin okuduğu romanlardan mı öğrendiniz?” şeklinde eleştirilmesi aklıma direkt bovarizm kavramını getirdi. bu kitap madam bovary’den 24 sene önce yazılmış, belli ki madam delmare’ın flaubert’e ilham olduğu noktalar var. kitabın genel olarak çok karamsar bir havası varsa da sonuna eklenmiş olan anlatıcının ve romanın havasının değiştiği ekstra bölüm beklenmedik ve etkileyiciydi. 1830 temmuz devriminde geçen bu hikayede george sand’in yer yer yaptığı siyasi eleştirileri hayranlıkla okudum, insan ruhunu her konuda bu kadar iyi bilmesi ve bunu hiç de uzatmadan bu kadar iyi ifade edebilmesine bayıldım. okura geçirdiği duygular öyle yoğundu ki okurken başımın döndüğü yerler oldu. Indiana’nın saf ve cahil bir genç kız oluşuyla birlikte belli durumlardaki duruşu, cesareti o kadar etkiledi ki beni. kitapta anlatıcının çok net bir şekilde orada olması ve okur olarak bize sesleniyor olması da bayıldığım şeylerden, en sevdiğim anlatım tarzlarından biri. hem Indiana hem de diğer karakterler george sand’in hayatından izler taşıyor ve hepsi sayfalara dipnot olarak düşülmüş (oğlak
Seride en hızlı bitirdiğim kitap oldu. Bu ciltte 377 sayfa boyunca süren ana konu Marcel'in Albertine'e olan kıskançlığı, onunla içinde yaşadığı gelgitli ilişki. Diğer ciltlere göre sosyete toplantılarındaki uzun konuşmalar, dreyfus davası hakkında tartışmalar bu ciltte azalıyor, en çok M. de Charlus'un uzun konuşmalarını okuyoruz ve Morel ile ilişkisine daha yakından bakıyoruz. Bu ciltte en çok bahsi geçen iki karakter Albertine ve M. de Charlus olduğu için doğal olarak Sodom ve Gomorra’da odaklanılan eşcinsellik burada da kitap boyu ana konulardan biri. Benim için bu ciltteki en heyecan verici iki şey: kahramanımıza serinin başından beri ilk kez adıyla seslenildi ve isminin Marcel olduğunu bu kitapta görüyoruz artık. Diğeri ise Proust'un okura doğrudan seslenir tarzda anlatımı bu ciltte iyice arttı, anlatıcının geçmişteki benliklerine bakıyor ve bizi direkt okur olarak karşısına alıyor oluşu, anlatıcı-kahraman-yazar ayrımı daha net bir şekilde ortadaydı.
"Bir dosta, aramızda geçen onca konuşmadan sonra, belirli bir olayı kendisine haber vermeyi akıl edip etmediğimizi sorar gibi, okurlarıma şu soruyu sorabilirim" s.213
Kahramanın sanata olan hayranlığında müziğe odaklanılmıştı bu ciltte. Uzun uzun Vinteuil cümleciklerinden büyülenişini okumak ilk kitaptaki Swann’ın bir aşkı bölümünü hatırlatıyor. Bu Vinteuil cümleciğinden yola çıkarak yine sanat ve sanatçı hakkındaki muhteşem çıkarımlarını okuyoruz alıştığımız gibi. Çoğu kişi bu cildin en hızlı aktığını ve diğer ciltlere göre daha çok beğendiğini yazdığı için bu kitaba gelmek için çok heyecanlıydım. Kitabın özellikle yarıdan sonra hızlı akıyor oluşu anlatıcının iç dünyasındaki çözümlemelerin artışı ve araya sosyete konuşmaları girmemiş oluşundan kaynaklanıyor ama ilk yarıdaki kıskançlık konusunu bu kadar uzun
beni çok etkileyen, duygusal bağ kurduğum bir kitap bu. kahramanın felipe’ye yazdığı kısa mektuplardan oluşan 60 sayfalık bir kitap. sis kitabında olduğu gibi bu kitap da düşünsel derinliği olan, her sayfada durup sorgulayacak bir şeyler bulabileceğiniz ve aynı zamanda çok da akıcı olan bir iç hesaplaşma. mektupları yazan kahramanımız, don sandalio’nun gerçekte kim olduğuyla değil, onun için ne anlama geldiğiyle, hayalinde canlandırdığı don sandalioyla ilgileniyor mektuplar boyunca ve don sandalio’yla “onun don sandalio’suyla” ilgili kimseden bir şey öğrenmiyor, dinlemiyor. hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediği don sandalio’yu dünyada en iyi tanıyan, hisseden insanmış gibi yazıyor, don sandalio onun benliğinin bir parçası oluyor. ama bu mektupların esas yazarı don sandalio mudur aslında? kendisi de mektup yazdığı felipe midir? yani aslında 3 karakterin olduğunu sanarken hepsi kendisiyle bir iç hesaplaşmadan, yazarın kendi temsilinden başka bir şey değil midir? “okuyucularım, benim okuyucularım gerçekçi denen romanların tutarlı dünyasını aramazlar-öyle değil mi okuyucularım?-“ bu kitabı 2 defa okudum, çok kez daha okuyacağım. hayatımda hiçbir kitapta kendimi bu kadar bulmamıştım ve hiçbir şey senelerdir cevabını aradığım sorulara bu şekilde farklı bakmamı sağlamamıştı. henüz kitabı tam olarak anladığımı sanmıyorum ama belki bir gün anlarım diye tekrar okumaya devam edicem
