Hak Teâlâ buyurdu: Ey tertemiz Davud! Kullarıma şunu ilet:
Ey bir avuç toprak! Cennetim ve cehennemim olmasaydı, Bana kulluk etmek size hoş gelmeyecek miydi?
Nur (cennet) ve nar (cehennem) olmasaydı, Benimle işiniz olmayacak mıydı? Eğer Ben kulluk edilmeye lâyık bir ululuğa sahipsem, Bana umut ve korku taşımadan kulluk edin!
Temelde umut ve korku olmasaydı, Benimle hiç işiniz olmaz mıydı?
Sanki bana böyle her sarıldığında ruhunu benimle paylaşıyormuş, benim ruhumu yeniliyormuş gibi hissediyordum.
On yıldır kimsenin yapamadığını yapmış, beni iyileştirmeye başlamıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Böyle mi acaba
Ölümün öteki krallığında da
Uyanıp bir başına
Tam da merhametle
Ürperiyorken biz
Öpecek denen dudakların
Kırık dökük taşlara niyaz etmesi.
“Zira insan hiç olmazsa bir konuda iyi iş çıkarabiliyorsa, haddini biraz aşma hakkına sahiptir.”
