Her karakterin "körleştiği" bir kitabı nasıl yorumlayabilirsiniz ki? Okurken "körleşme" yaşamadığımızı nereden bilebiliriz? Çok zor ve yoğun bir okuma deneyimi sunuyor Canetti okurlarına ve bunu aynı yoğunlukta ve uç noktalardaki karakterleriyle yapıyor. Öncelikle belirtmeliyim ki kitabın dili akıcı ve hafif, karakterlerin karanlığı ve ruh halleri okuma deneyiminizi zorlaştırıyor. Her karakter kendi körleşmesini yaşıyor ve hepsi birbirinden farklı, yazar gerçekten uç noktalarda karakterler yazmış, hepsi birbirinden farklı ama hepsi kendi özelliklerine göre uçlarda. Karakterleri okurken zaman zaman yoruluyor ve bunalıyorsunuz, size farklı bir deneyim yaşattıkları muhakkak. Zaaflarının kölesi olarak kendilerini gerçekliğe kapatmış insanlar bunlar ve okurken sık sık ürperiyorsunuz. Kitap size ne kadar çok şey düşündürse üstüne yorum yazacağınızda tıkanıyorsunuz -en azından ben tıkandım- çünkü kitap size eşsiz diyebileceğim bir deneyim sunuyor ve bu hem herkesin paylaşacağı hem de kişisel bir deneyim, üzerine konuşmaktansa okumanızı tavsiye etmek doğru geliyor bana. Herkesin buradaki karakterlerden ve olaylardan bir şeyler çıkaracağına ve muhakkak üzerinde bir etki bırakacağına inanıyorum. Bu denli derin ve sınırlarda karakterler okumak ender bir fırsat olsa gerek, kesinlikle denemelisiniz. Kitabı her açıdan beğenmediğimi söyleyemem belki ama bana çok fazla düşünecek malzeme çıkarması beni memnun etti ve kitabı biraz daha sevmeme neden sebep oldu.