Üst üste yığılan bulutlarla ortalık kararıyor.
Ey sevgili, neye beni kapının dışında yalnız başıma bekletiyorsun?
Öğle vaktinin işle dolu anlarında kalabalığa karışığım.
Fakat bu karanlık, ıssız günde tek ümidim sensin.
Hüznüme giden yola yalnız olarak çıkmıştım. Fakat beni bu sessiz karanlıkta takip eden kimdir?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Konuşacağım, fakat sözlerim bir şarkı olamıyor ve ben, şaşkın, bağırıyorum. Âh, sen benim kalbimi sonsuz düğümlerle dolu musikinin esiri yaptın Rabbim.
Uzaklara doğru gerilen kanadımın ucuyla senin ayaklarına değebiliyorum, ben ki oraya erişmeyi tahayyül bile edemezdim.
Gönlüm serindir benim; bir o kadar da derin.
Karanlıktır da!..
