Yenə külək əsdi. Bu, Afrikadan əsən "levantin" küləyi idi, lakin bu dəfə o, səhranın qoxusunu gətirmirdi, mavrların hücumunu xəbər vermirdi. İndi Santyaqo ona tanış olan qoxunun, səsin və dadın yaxınlaşdığını və nəhayət, dodaqlarına qonan öpüşü hiss etdi.
Oğlan gülümsədi: bu, Fatimənin ilk öpüşü idi.
– Mən gəlirəm, – o dedi, – sənin yanına gəlirəm, Fatimə.
Sayfa 215 - Paulo Coelho (Paulo Koelho) və Santyaqo·Kitabı okudu
“Həyat, doğrudan da, Öz Yolu ilə gedənlərə lütfkardır, – düşündü və Tarifə gedib xəzinənin onda birini qaraçıya verəcəyini xatırladı. – Qaraçılar necə də müdrikdirlər! Yəqin ki, dünyanı çox gəzib-dolaşdıqları üçün”.
Sayfa 215 - Santyaqo və Paulo Coelho (Paulo Koelho)·Kitabı okudu