Onur Polat
@talopruno
7 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şahane bir dosttu! Öyle samimi sevdin ki beni, ruhumu seninkiyle aynı seviyeye taşıyabilmek için nasıl da çabaladın! Bencilce bir arayış, beni esir almış ve daraltmıştı ta ki senin nezaketin ve sevgin, içimi ısıtıp açana kadar. Birkaç yıl önceki ben oldum yeniden; seven ve herkes tarafından sevilen, hiçbir endişesi ya da üzüntüsü olmayan.
Mutlu olduğumda cansız doğa bile bana enfes duygular sunardı. Açık bir gökyüzü, yemyeşil tarlalar beni benden alırdı. Gerçekten ilahi bir mevsimdi. Baharın çiçekleri çalılarda açarken, yaz mevsimininkiler tomurcuklanıyordu. Önceki yıl kurtulmaya çalıştığım hâlde, inanılmaz bir ağırlıkla beni boğan düşünceler artık rahatsız etmiyordu.
Sayfa 72
Reklam
“Lütfen söyler misiniz, buradan ne tarafa doğru gitmeliyim?”
“Bu daha çok nereye varmak istediğine bağlı,” dedi Kedi.
“Neresi olursa olsun...” dedi Alice.
“Öyleyse ne tarafa doğru gideceğinin önemi yok,” dedi Kedi.
“Bir yerlere varayım da, gerisi önemli değil,” diye ekledi Alice, ne istediğini daha iyi anlatabilmek için.
“Kesin, bir yerlere varırsın,” dedi Kedi, “tabii yeterince yürürsen.”
“Kendimden söz edemem, efendim,” dedi Alice, “çünkü ben ben değilim ki, anlatabiliyor muyum?
Keşke, o tavşan deliğine girmeseydim, diyeceğim... ama yine de... ama yine de insan merak etmiyor da değil bu yaşamı! Acaba bana gerçekten ne olmuş olabilir? Masal okurken böyle şeylerin olabileceği aklımın köşesinden geçmezdi, şimdi ise her şeyin tam da ortasındayım! Benimle ilgili bir kitap yazılmalı, evet kesinlikle yazılmalı! Büyüdüğümde bir kitap yazacağım... ama zaten büyüdüm ya,” diye ekledi hüzünle, “en azından, burada artık daha fazla büyüyecek yer kalmadı.”
Öyle kalsın sonsuza dek bu giz
Olmasın sakın başkalarının
Sade senle ben bilelim, ikimiz.
Reklam