Roman, hikaye ne yapsa kendini tasvirden kurtaramaz; kurtarsa zaten roman, hikaye olmaz. Şiir ve müzik ise hiçbir şeyi tahkiye etmek, tasvir etmek zorunda değildirler (bunu yaparlar ama böyle bir zorunlulukla sınırlı değildirler). Düşünce adamlarında, romancılarda görülen kişisel karakter zaafları, besteci ve şairlerde daha çok çılgınlık ve zaman zaman delilik şekline bürünür.