Ejder yeniden doğacak.
3. kitapta tam gaz kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Bu seri boyunca incelemelerim hep baştan aşağı spoiler dolu olacak. Öncekilerde yazmamıştım burda belirtmiş olayım :)
Etkileyici ve şaşırtıcı bir açılış sahnesiyle başlıyor kitap. Işık'ın evlatlarının yaşlı komutanı Pedron Niall engizisyoncu Carridin ile konuşmalar yapıyor. Carridin sonrasında odasına çekildiğinde şok edici şekilde bir Mydral'in odasında olduğunu fark ediyor ve konuşmalardan kendisinin de Karanlıkdostu olduğunu anlıyoruz. Mydrall ona Rand'ı öldürmezse kundaktaki bebeğine kadar tüm sevdiklerini öldüreceğini söylüyor ve Rand'ı aramaya başlıyor. Ama kitabın geri kalan kısmında kendisinden hiç bahsedilmiyor. Bakalım hangi eserde karşımıza çıkacak.
Bu etkileyici açılış sahnesini ardından hikayemiz Puslu dağların zirvesinde ekibimizin konakladığı kulübelerden devam eder. Perrin, Uno, Rand, Fain, Rand, Moiraine ve Lan bir aradadırlar. Mat hançerle birlikte tedavi için Tar Valon'a gitmiştir.
Birden bir trolloc saldırısı olur. Saldırı çok şiddetlidir. Perrin kurtları çağırma yeteneğini kullanır ve onlar sayesinde saldırı bertaraf edilir. Rand ise anca ateş yakabilir. Bu saldırıda nerdeyse hiçbir şey yapamamış hiçbir güç kullanamamıştır. Ve içine kapanır.
Ertesi gün Rand yerinde yoktur ve grup ne yapılacağı üzerinde müzakere eder, Min'in TarValon'a gitmesi kararlaştırılır, grubun geri kalanı Lan'ın önderliğinde Rand'ın izini sürer.
Kitabın adı Yenidendoğan Ejder olmasına rağmen son 20 sayfaya kadar Rand bir daha görünmez. Kitap diğer karakterler üzerinden anlatılır.
Egwene TarValon'a varır. Nyaneve, Verin, Mat ve Elayne ile birlikte beyaz kuleye giderler. Mat'in burda tedavi edilmesi gerekmektedir. Sheriam burada onları hücrelere alıkoyar, izinsiz şekilde Liandrin in peşine takılıp
Her kitap için olduğu gibi sanırım her seri için de işin püf noktası sabır.
15 kitabı birden almamış olsam da ilk kitabı kütüphaneden alıp okusam bu kitabı okumaya başlar mıydım ondan emin değilim ama önemli değil artık.
İlk kitapta işimizi zorlaştıran şeyler artık evrene az çok hakim olduğumuz için bu kitapta o kadar sık "Bu kimdi" sorunu yaşanmıyor ve okuma hızı yükseliyor.
Özellikle ilk yarısından sonra tempo çok artıyor buna bağlı olarak okuma temponuz da artabiliyor, ki ben günde 60 sayfaya kadar çıktım :)
Hikayede başkarakterlerimizin nihai amacı sanki var olan bir kısırdöngüyü yok etmek gibi duruyor. Ama oralara da daha çok yolumuz var gibi. Rand ne zaman Lews Therin'e dönüşecek, delirme nasıl olacak o anları yazar bize nasıl anlatacak sabırsızlıkla bekliyorum. Tabi hikaye ne kadar dallanıp budaklanacak nasıl bir son bizi bekliyor aşırı merak ettirdi şimdiden. Yegane dileğim Stephen King'in Kule serisi gibi rezalet bir sonla bitmemesi.
Hikaye 2 3 koldan ilerlediği için yer yer 200 sayfa boyunca bir karaktere değinmeyip sonra bi anda ondan bahsedince "Ulan bu kimdi bunu en son nerde bırakmıştık" olabiliyoruz maalesef.
İlk kitapta kaldığımız yerden devam ediyoruz. Herkes Fal Dara'dayken içeriden birinin yardımı ile (bunun Kara Aes Sedai Liandrin olduğu çok belli olsa da sonunda açıklanıyor) tutsak edilmiş Karanlıkdostu Padan Fain kaçıyor ve kaçarken Mat'in Shadar Logoth'tan aldığı hançer ile Valere borusunu da çalıyor. Bunu üzerine Rand, Mat, Perrin üçlüsü yanlarına Shienar'lı subay Ingtar'ı, koklayıcı Hurin'i de alarak Padan Fain'in peşine düşüyor.
Egwene Nyaneve ve Elayne Aes sedai olmak ve eğitim görmek için Tar valondaki Beyaz kuleye gidiyor ve Aes sedai oluyorlar.
Rand sürekli bir kovalamaca içindeyken bir yandan da kendisinden kaçıyor. Ta'veren olmayı
Bu roman, ünlü dedektif Hercule Poirot’nun ilk kez ortaya çıktığı hikâyedir. Olaylar, zengin bir kadının şüpheli ölümüyle başlar ve evdeki herkes potansiyel şüpheli hâline gelir. Hikâye, klasik “kapalı ortamda cinayet” kurgusunun erken ve başarılı örneklerinden biridir.
Kitabın en güçlü yönü, olay örgüsünün zekice kurulmuş olmasıdır. Christie, okuyucuya ipuçlarını verir ama bunları öyle ustaca gizler ki, çoğu zaman okur yanlış tahminlere yönelir. Özellikle finaldeki çözüm, dikkatli okuyanlar için mantıklı, ama yine de şaşırtıcıdır.
Buna karşılık, kitap Christie’nin ilk romanı olduğu için bazı yönlerden daha basit kalabilir. Karakterler çok derin işlenmez; daha çok olayın ilerlemesine hizmet ederler. Ayrıca anlatım yer yer fazla açıklayıcı olabilir, bu da günümüz okurları için biraz yavaş hissettirebilir.
Anlatıcı karakter (Hastings) üzerinden ilerleyen hikâye, okuyucuya olayları adım adım takip etme imkânı verir. Bu, özellikle polisiye türüne yeni başlayanlar için oldukça anlaşılır ve sürükleyici bir deneyim sunar.
Neresinden başlayıp nasıl yazacağını şaşırıyor insan. Tam istediğim gibi oldu evet 2. Kitapla ben bu seriyi okurum çok net dedirtti bana.
Rand artık kendisinin ne olduğunu biliyor. Defalarca kez bu hayatı yaşamış yenidoğan bir ejder.
Tar Valon borusu ve Mat'in hançeri karanlıklar tarafından çalınıyor. Erkekler bu işin peşinden gidiyorlar. Kadınlar ise aes sedai olma yolundan gidiyorlar. Yolları ayrılmış gibi gözüküyor ama bir süre sonra bir yerlerde tekrar temas edecekler birbirlerine. Yine Desen dilediği gibi dokuyor. Çark dönüyor ama bu sefer son kez dönecek.
5/10
Yaşanan deprem ve sel felaketlerinden önce, buraya kesin bir dönüş yapmıştım. Hayat sağ olsun, bana ikisini de yaşattığı için, ancak şimdi kendimi tekrar bulabildim, ondan da şüpheliyim ya, neyse!
Sally Rooney, “Normal İnsanlar”la tanıştığım, çok sevdiğim bir kalem olmuştu ilk romanıyla. Hulu tarafından kitabın diziye aktarıldığı dijital bir işi e çok çok sevdiğim belirteyim. “Arkadaşlarla Sohbetler”, bırakın Normal İnsanlar kadar, basit ve yavan bir tar bırakıyor ağızda. Cinsel yönelimlerin bakış açılarını, sevmenin ve aşık olmanın kesin çizgilerinin olmadığını, bunun şeffaf sınırlara sahip olduğunu güzel anlattığına katılsam da, ağızdaki o kekremsi yavan tat çıkmıyor aklınızdan.
Normal İnsanlar’dan sonra okursanız, beğenmem şansınız olmadığını düşünüyorum veya kıyaslama yapmadan okumanız gerektiğini düşünüyorum. Rooney’nin Dublin şehrinin güzelliğini yansıtışı, orada öğrenci olmak ve part-time bir işte çalışmak falan… özendirdiği durumlar… Son kararı size bırakmakla birlikte, çok beklentiniz olmadan, vakit geçirmek adına okuyunuz. Kitapla kalın!
Tarō Hirai, Japonya’da polisiye türünün kurucu isimlerinden kabul edilen bir yazarmış. Mahlas olarak da Edgar Allan Poe’yu anımsatması için Edogawa Rampo’yu seçmiş. Aynalar Cehennemi ve Diğer Öyküler 12 tane öyküden oluşuyor. Öyküleri genel olarak başarılı buldum. Kitapta genel olarak polisiye türünde öyküler olsa da Uzumaki gibi mangalardan alışkın olduğumuz tuhaf ve rahatsız edici fikirler de mevcut. Beğendiğim öyküler şunlar oldu:
İnsan Koltuk, kendi yaptığı koltuğun içine giren bir adam ve saplantı temelli düşüncelerini işliyor. Öykünün sonu güzel bağlanmış.
Kumaş Resimle Birlikte Yolculuk Eden Adam, oldukça gerçekçi görünen bir tablonun hikayesini anlatıyor. Öykü çok çok iyiydi.
Kırmızı Oda, benim kitaptaki favori öyküm oldu. Heyecan aradığı için cinayet işleyen Bay T. bunları kanunlardaki açıkları kullanarak nasıl yaptığını açıklıyor. Öykünün bağlandığı nokta pek güvenilir değildi
Psikolojik Test, çok iyi kurgulanmış tam teşekküllü bir polisiye öyküsüydü.
Manga okurken içimden sürekli tekrarladığım ‘Bu Japonların kafası çok değişik’ cümlesini bu öyküleri okurken de tekrarladım.
