Kendini şefkatle seviliyor hissetmek çok hoş (filmde, şarkıda), birliktelik içinde olmak kadar kalbi yumuşatan ne olabilir (ulusal marşlar)? Fakat, nefretten kaynaklanan gizli ve utanç verici sevincini itiraf etmek en güç olanı değil mi? İşte o zaman kayıtsızlık ortaya çıkıyor, tarafsız, hiçbir şey söylemeyen, hatta kendini
duruma uygun sözlerin ve davranışların eşlik ettiği kibar bir ilginin arkasında bile gizleyebilen. Oysa nefret, öfke gibi, kıskançlık gibi, çirkinleştirdiği yüzünden okunuyor.