Duru bir kederle anlatıyordu. Abartmadan, bir tek sözcüğü bile körü körüne kendi acısını çoğaltmak, fiyakasını artırmak için boşluğa salmadan, derin soluklar alarak anlatıyordu.
Dünya uzaklara bakınca ne kadar hoş bir yer gibi gözüküyordu. Bu mesafeden hiçbir kötülüğü göremiyordunuz. Çirkinliği de. Bu mesafeden pencerelere bakınca evlerdeki her aile mutluymuş, her çocukta seviliyormuş gibi gözüküyordu.