...herkesin bir "ustalık" duygusuna bir alanda iyi olduğunu hissetmeye ihtiyacı var. İnsanın temel psikolojik ihtiyaçlarından biri bu. Bir konuda iyi olduğunuzu hissettiğinizde ona çok daha kolay odaklanabiliyorsunuz; beceriksiz olduğunuzu hissettiğinizde ise dikkatiniz dağılıp gidiyor.
Çocukların dışarıda güvenle oyun oynayamayacağı düşüncesi - insanlık tarihinde görülmemiş bir şey bu. Çocuklar her zaman birlikte oyun oynamışlar, çoğu zaman yetişkinlerin doğrudan gözetimi altında olmadan... İnsanlık tarihinin tamamında böyle olmuş hep. Buna birdenbire hayır demek çok tehlikeli - çocuklara baş aşağı uyuyun demek gibi bir şey" Önceki tüm insan toplumlarının düşündüğü şeyin tersine dönmesi bu.
Oysa 1960'larda dünyanın dört bir yanında norm buydu. Hemen her çocuğun hayatı buna benziyordu. Çocuk olmak dışarı çıkıp mahallede gezinmek, diler çocukları bulup kendi oyunlarınızı icat etmek anlamına geliyordu. Yetişkinlerin nerede olduğunuz konusunda belli belirsiz bir fikirleri vardı. Çocuğunu sürekli ev de tutan, okula kendi götüren, oyun oynarken başında bekleyen, oyunlarına karışan anne babalara deli diye bakılıyordu.
Son otuz yılda çocuklukta muazzam değişimler oldu. 2003 yılına gelindiğinde ABD'de çocukların sadece yüzde IO'u düzenli olarak dışarıda oyun oynar hale gelmişti. Çocukluk artık büyük ölçüde kapalı kapılar ardında yaşanıyor, oyun oynama fırsatı bulduklarında da yetişkinlerin gözetimi altında ya da ekran başında oluyorlar. Çocukların okulda vakit geçirme tarzları da ciddi ölçüde değişti. ABD ve İngiltere'deki okul sistemleri siyasetçiler tarafından yeniden tasarlandı; öğretmenler zamanlarının çoğunu çocukları testlere hazırlayarak geçirmek zorunda kalıyorlar artık. ABD'de ilkokulların sadece yüzde 73'ünde teneffüs denebilecek bir şey var. Serbestçe oyun oynamak ve çevreyi incelemek kaybolup gitmiş durumda.