Tuğba Beyazkaya
@tbbyzky
Şu anda okuduğu kitap
Ali Ayçil’in okuduğum ilk kitabı ama kesinlikle son olmayacak. Yollara, şehirlere, mevsimlere, insanlara yeni bir perspektiften bakmak isteyen herkes bu deneme kitabını okumalı.
“Kendini hatırlatmayı bıraktığında, herkes seni unutmaya hazırdı…”
“İnsan, sonunda bir avuç toprakla baş başa kalacağına göre neden bu kadar telaşla saldırıyor hayata?” demeyeceğim. Çünkü insan budur.”
“Adam, içindeki topraktan artık yeni bir filiz çıkmayacağına kanaat getirdiği için, kendisini bütünüyle beyhudeliğin kollarına bırakmış. Aslında bu onun hem hayattan öç alma hem de hayatta kalma yöntemiymiş. Günleri cansızlaştırmazsa, canından olma ihtimali varmış. Can, çıkmadan biraz önce her zamankinden daha tatlıymış…”
Notre Dame’ın Kamburu asıl adıyla Notre Dame de Paris, benim tam da kabuğuma çekilip kendimi dinlemek istediğim dönemde okuduğum ve çok beğendiğim kült eserlerin başında yer alıyor. Betimleme ve tasvir yeteneğini özellikle ilk yüz sayfada konuşturan Hugo, Notre Dame mimarisini de adeta yaşayan bir karekter gibi gözlerimizin önünde canlandırıyor, zira romanın yazılma amacı bu yapının yıkılmadan yenilenmesini sağlamakmış. Eğer buraya kadar kitabı okuduysanız sakın bırakmayın çünkü -kimileri için sıkıcı olabilecek- tasvirlerden sonra sayfaları merakla çevireceğinize eminim. Roman trajik aşk öyküsü gibi gözükse de sadece romantizm çerçevesinden değerlendirmemiz doğru olmaz. Victor Hugo siyaseti, dini insanların kendi çıkarları doğrultusunda kullanmalarını; adaletsizlik, güzel, çirkin, aşk, merhamet, kader konularını olaylar içerisinde harmanlayarak ele alıyor.
Yeni kitaba başlamama rağmen Notre Dame’ın Kamburu hala başucumda duruyor aklıma geldikçe “Belle-Notre Dame de Paris” şarkısını dinliyorum, açıp son sayfayı yeniden okuyorum. Yazar “hadi, bitti kapatıyoruz” der gibi beni kapağın ardına istese de ben ısrarla geri dönmek, masalda kalmak istiyorum. Romanı bitirdikten sonra “Notre Dame De Paris” müzikalini (alt yazılı hali mevcut) mutlaka izlemenizi öneririm.
#margueriteduras Bu kitapta, “nasıl yazılır” sorusunu cevaplamıyor. Yazı yazan kişilerin yabanileşmesinden, yalnızlık ile yazar ilişkisi konularına değiniyor. Yazmak isteyen kişi diğer insanlarla arasına sınır çizmeli, yalnız kalmalı ki yazabilsin diyen Duras bir romanından elde ettiği gelirle göl başından ev alıyor ve burayı “yazı evi” haline getiriyor.
“Yalnızlık, hazır bulunmaz, oluşturulur. Yalnızlık, yalnız başına oluşturulur. Ben öyle yaptım. Çünkü orada yalnız olmam, kitap yazmak için yalnız kalmam gerektiğine karar vermiştim. İşte böyle oldu. Bu evde yalnızdım. Bu eve kapandım. Kuşkusuz, korkuyordum da. Sonra da sevdim o yalnızlığı. Bu ev, yazı evi haline geldi. Kitaplarım bu evden çıkıyor. Ayrıca bu ışıktan da, küçük gölden yansıyan bu ışıktan. Şu söylediğim şeyleri yazabilmek için tam yirmi yıl gerekti bana.”
Duras kitabında bir kaç denemeye de yer vermiş. Bunlardan en çok aklımda kalan “Genç İngiliz Havacısının Ölümü”
Yazarlığa ilgi duyanlar ya da yazarların nasıl bir halet-i ruhiye içinde yazdıklarını merak edenler okuyabilir.
Mavi Kuş, otobüs yolculuğunda yaşanan olayları detaylı tasvirleriyle anlatan uzun bir hikaye kitabıdır. Yol boyu yaşanan arıza ve olaylara rağmen tren istasyonuna varan Mavi Kuş, kitabın sonunda beklenmeyen bir sürprizle okuyucuyu şaşırtmayı başarıyor. Akıcı ve sade bir dille yazılmıştır.
