Tuğçe Can
@tcan88
Kimya Mühendisi
Üniversite
Ankara
Ankara, 1988
31 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·316 syf.·
12 günde okudu
·2026 31. kitabı
Reklam
Bunu Düşünmek İstemezdim bitince geriye büyük bir hüzünden çok garip bir boşluk hissi kaldı bende. Kitap, anlatıcının ikiz kardeşinin intiharından sonra oluşan eksikliği çok yalın ama çok gerçek bir şekilde anlatıyor. Büyük dramatik cümleler kurmuyor, okuyucuyu zorla ağlatmaya çalışmıyor. Hatta tam tersine; kısa kısa, kopuk kopuk, bazen sanki bir çocuk anlatıyormuş gibi ilerliyor. Başta bu anlatım tarzı garip geldi ama sonra bunun yasın kendisi olduğunu düşündüm.
Çünkü insan büyük kayıpları bazen edebi cümlelerle değil; alakasız anılarla, yarım düşüncelerle ve zihninde sürekli aynı yerlere dönerek yaşıyor. Kitap da tam olarak bunu yapıyor. Anlatıcı sürekli kardeşini hatırlıyor, sanki onu zihninde canlı tutmaya çalışıyor ama aynı zamanda hayatında kapanmayacak bir boşluk oluştuğu çok net hissediliyor.
En sevdiğim tarafı ise intiharı romantikleştirmemesi oldu. Ölümü açıklamaya çalışmıyor; geride kalan insanda bıraktığı sessiz eksikliği anlatıyor sadece. O yüzden bazılarına fazla düz gelebilir ama bence tam da bu yüzden gerçek hissettiriyor.
Alper Canıgüz’ü daha önce Alper Kamu serisinden biliyordum; o kitaplarda absürt mizahın zekice kullanımı zaten dikkat çekiciydi. Ama Örümcek Burgacı bambaşka bir yerde duruyor. Bu kitap sadece ilginç bir hikâye anlatmıyor, aynı zamanda okuru rahatsız eden, düşündüren ve yer yer gerçeklik algısını sarsan bir metin.
Romanın en çarpıcı yanı, “hiper demokrasi” fikri üzerinden gerçeği sorgulaması. İlk bakışta tamamen absürt görünen bu sistem, aslında günümüz dünyasının abartılmış bir yansıması gibi. Her şeyin oylanabildiği bir düzende, gerçeğin bile çoğunluk kararıyla belirlenmesi fikri hem komik hem de ürkütücü. Kitap ilerledikçe şunu fark ettim: “Bu kadar da olmaz” dediğim şeyler, aslında o kadar da uzak değil.
Psikosfer ve Bengi Örümcek gibi kavramlar da kitabın felsefi derinliğini ciddi anlamda artırıyor. Özellikle kolektif bilincin bir noktadan sonra kendi başına bir güç haline gelmesi fikri beni en çok etkileyen şeylerden biri oldu. Yani mesele sadece bireylerin ne düşündüğü değil; bu düşüncelerin birleşip bağımsız bir gerçeklik yaratabilmesi.
Stan LaFleur karakteri de bu dünyanın içinde ama ona tam ait olmayan biri olarak çok iyi konumlanmış. Onun bakışı sayesinde hem sistemin içindeyiz hem de ona dışarıdan bakabiliyoruz.
Genel olarak kitap bende şu hissi bıraktı: Gerçek sandığımız şeylerin ne kadarının gerçekten “gerçek” olduğu, ne kadarının ise kolektif bir uzlaşının ürünü olduğu ciddi bir soru işareti. Canıgüz bunu didaktik olmadan, absürt ve yer yer karanlık bir anlatımla çok iyi vermiş.
Kısacası, Örümcek Burgacı sadece absürd bir roman değil; okuru düşünmeye zorlayan, gerçeklik algısını kurcalayan ve bittikten sonra da zihinde yaşamaya devam eden bir kitap.
