Tuğçe Can
@tcan88
Kimya Mühendisi
Üniversite
Ankara
Ankara, 1988
31 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı edebi bir eser olarak değerlendirmek bu kitaba haksızlık olur. Çünkü bu bir “roman”dan çok, yıllarca bu ülkede yaşanmış, gazetelere düşmüş, kulaktan kulağa dolaşmış hikâyelerin bir araya getirilmiş hali gibi.
2011’de yazılmış ama 2026’dan bakınca insanın içi daha da sıkılıyor. Çünkü kitapta anlatılanların çoğu bugün hâlâ tanıdık. Hatta belki daha fazlasını gördük. Bu yüzden kitap beni ne şaşırttı ne de öfkelendirdi. Sadece “evet, böyle şeyler oldu” dedirtti.
İlk 100 sayfada ciddi isim karışıklıkları var, bu da okuma keyfini bozuyor. Ama sonrasında metin toparlıyor ve akıyor. Bu da bana daha çok editoryal bir problem gibi geldi. Bir sonraki basımda düzeltirler umarım.
Kitap boyunca hissettiğim en net şey şu oldu: Bu ülkede yaşananlar bazen kurgu gibi geliyor ama aslında kurgu değil. Hatta öyle ki, kitabı Avrupa’da birine versen “yazar biraz abartmış” diyebilir. Ama biz okurken abartı değil, yoğunlaştırılmış gerçeklik hissi alıyoruz.
Sonunda bende öfke ya da şaşkınlık kalmadı. Sadece bir tür alışmışlık hissi… Belki de en rahatsız edici olan da bu.
Reklam
Hindistan’da başlayıp Londra’ya, oradan Afrika’ya uzanan bir hayat kesiti. Willie Chandran’ın 41 yılı — her yerde yabancı, hiçbir yere ait değil. Kulağa çarpıcı geliyor, değil mi? Benim için de öyle geldi, kitabı açmadan önce.
Ama Naipaul başka türlü bir yazar. Mesafeli, soğuk, robotik denebilecek bir dille anlatıyor her şeyi. Yargılamıyor, acımıyor, sizi yönlendirmiyor. Uzaktan izleyip kaydediyor sadece. Bu bazıları için derin bir estetik tercih, benim için ise kitabı bitirince ağzımda yavan bir tat bıraktı.
Bu kadar zengin bir malzeme — bağımsızlık sonrası Hindistan, 40’ların Londrası, sömürge sonrası Afrika — daha kekremsi, daha ekşi bir şey hak ediyordu bence. Willie’nin kimlik bunalımını, hiçbir yere sığamayışını anlıyorsunuz ama hissetmiyorsunuz. Kitap da adı gibi bitiyor zaten: yarım, pat diye, kapanmamış bir kapı gibi.
İlginç bir deneyimdi. Ama bir daha değil.
Reklam