Aslıhan Üte
@tehanuu
'Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz.
Biçim veremediğimiz şeylerin biçimini alıyoruz.'
Mimar
İstanbul
23 Ağustos
132 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Captivating
I want to improve my English skills. So I decided reading English books.
Firstly, if I read this book in Turkish, I wouldn't like that much. But in English, I think it was good choice for me.
This book is really fluent. I couldn't put it away some midnights. I was curious about what was going on. But I reached middle of this book, I estimated the killer which was right :( Normally I don't prefer this kind of book, it is like a movie. (By the way its movie came out :)) But in English, it was really helpful for me for motivating to finish :)) I think book's characters don't explain themselves clearly. Normally I am really satisfaid that I understand characters deeply. But in that book it couldn't happen.
If you are boring while reading these days or your aim is like me (improving reading skill in English), I highly recommended this book. Apart from these things I don't recommend. I don't understand why this book is loved too much :))
İlk defa Ayfer Tunç okuyorum ve çok şey kaybettiğimi farkediyorum. Ben bu kitaba aslında 2 sene önce başlamıştım. O zamanlar psikolojik olarak da pek iyi değildim. Kitap da biraz kasvetli olunca ve dili de kuvvetli olunca beni daha kötü etkilediğinden dolayı kitabı başka bir zaman okumak üzere rafa kaldırmıştım.
Kitaba gelecek olursak bazı yerleri tıpkı bir şiir. Bir sürü yerin altını çizdim, birçok yerinde kendimi buldum. Kendimden sakladığım karanlık tarafları bu kadar güzel anlatmasına da şaşırdım. Yaşamın anlamını, anlamsızlığını, aşkı, aileyi, hayatı, hayatın dibini sorguluyor. Bunu da o kadar usul usul ve o kadar vurucu bir şekilde yapıyor ki. Bu ikisi aynı anda nasıl olabiliyor anlamıyorum. İnanılmaz etkilendim. Uzun süredir bu kadar etkileyici bir dile denk gelmemiştim. Kitabı bitirdiğimde içimde oluşan boşlukla birlikte burukluk bir süre devam edecek sanırım.
Ayfer Tunç'un başka kitaplarını da okuyacağım bir an önce. Aynı zamanda yaşadığımız için kendimi şanslı hissediyorum.
Uzun süredir çok merak ettiğim, yeni baskısı olmadığı için okuyamadığım bir kitaptı. Sonunda okudum ve ba-yıl-dım! 2 perdeden oluşan bir tiyatro metni bu kitap. 5 ana karakter var ve her karakter başka bir şeyi simgeliyor. Hatta bence orada olan ağacın da simgelediği şeyler var. Ana metaforumuz tabiki de Godot.
Vladimir ve Estragon Godot'yu bekliyorlar. Beklerken zaman kavramını da yitiriyorlar. Bir süre sonra somut ve soyut olan da birbirine karışıyor. Ne gerçek ne hayal, hangi olay oldu, hangisi olmadı. Gittikçe karmaşıklaşıyor. Karmaşıklaştıkça da anlamsızlaşıyor. Sisifos'u anımsattı bana bu Godot'yu bekleyiş.
Peki kimdir bu Godot? Herkesin hayatta bir Godot'su olduğunu düşünüyorum. Hepimiz kendi Godot'muzu bekliyoruz. Umarım bir gün gelir.
Son olarak bu alıntıyla bitirmek istiyorum.
"-Ben artık daha fazla buna devam edemeyeceğim.
-Öyle sanıyorsun.
-Ayrılsak mı birbirimizden? Daha mı iyi olur sanki?
-Kendimizi yarın asarız. Godot gelmezse.
-Ya gelirse?
-Kurtulacağız."
Bu kitaba kalbimi bıraktım.
Bir oturuşta bitirebileceğiniz kitaplardan. Oldukça akıcı ve anlaşılır, anlamı da bir o kadar derin. "Her şey sizin elinizde" mottosunu benimsiyor. Hayatınızı cennete çevirmek de cehenneme dönüştürmek de sizin elinizde. Bu anlayışın bu kadar basit anlatılmasına ve formülüze edilmesine karşı çıksam da bahsettiği dört anlaşmayı hayatımızda uyguladığımızda çoğu sıkıntıdan özgürleşeceğimiz de kesin. Ufkum genişledi demesem de iyiki okumuşum dediğim kitaplardan biri. Okuyun, bir şey kaybetmezsiniz.
Bu kadar iyi yorumlar almış bir kitabı sevmememe şaşırdım açıkçası. Psikoloji alanında çok okuma yaptığım için mi yoksa aileden gelen bir travma mirasım olmadığı için mi bilmiyorum. Kitap biraz bana sihir gibi geldi. Yaşadığın sıkıntılar sana ait değil, aileden (özellikle 3 kuşak) miras aldığın travmalar, bunları farket ve kurtul. Abra kadabra. Hiçbir psikolojik sıkıntının bu kadar basit olduğunu düşünmüyorum. Daha doğrusu bana mantıklı gelmiyor. Danışanların hikayelerine de yer vermiş olmasına rağmen bazılarına ne yalan söyleyeyim inanamadım.
Çok büyük katliamların, soykırımların genden gene aktarıldığı bilimsel olarak da kanıtlanmış. (Nazilerin yaptığı soykırımlar mesela) Bunlar gerçekten sonraki nesilde bir travma etkisi yaratabilir, bu yorumum diğer hikayeler için geçerli.
Çok merak ediyorsanız okuyun tabiiki, benim göremediklerimi görürsünüz belki.
