İnsanoğlu, esir ettiği maddenin esiri olarak gözleri dumanlanalı beri dünyaya gelişinin sebep ve mânâsını görmekten aciz kaldığından bütün gücünü maddenin kendisine temin edeceği refaha bağlamakta buluyor. Böylece de ihmal ettiği derunî bünyesini tahrip etmekle, kendi kendini yıktığından habersiz bir ruhî buhranın gayyasına yuvarlanıp kalıyor.