Temür Melik
@temurmeelik
13 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
İki açıdan kitaba yaklaşmak istiyorum. Roman şeklinde yazılmış bir ekonomi kitabı aslında Para Harekatı.
Roman olarak baktığımızda çok basit bir dil, akıcılığı düşük vasat bir roman diyebiliriz yani.
Diğer açıdan ise kriz yaşayan ülkelerin ekonomik göstergeleri, 18 farklı devletin ve krizin incelenmesi. Bunların sebepleri ve sonuçlarının incelenmesi açısından ise gayet güzel.
Son bir ekleme ise "finansal terörizm" başlığına ben de pek sıcak bakmıyorum ama Yaşar Erdinç'in vardır bir bildiği diyip fazla irdelemiyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Muhteşem bir kitap. Başka bir şey demiyorum, okunması lazım. Kesinlikle okunması lazım. 100 sayfa altında bir eserde bu denli etkileyici ifadelerin yer alması, kitabın yarısının altını çizdim sanırım
Bilgenin Sarsılmazlığı Üzerine - İnziva ÜzerineSeneca · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20244,040 okunma
2016 yılında eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ tarafından yazılan Unutulan ada Kıbrıs, 1943 doğumlu Başbuğ'un Kıbrıs'da yaşanan olaylara birinci elden tanık olması, Kıbrıs Barış Harekatı sırasında orduda görev alması dolayısıyla konu hakkında bir araştırma-inceleme kitabı olmasının yanında ayrıca hatıralara ve daha önemli detaylara da yer veriyor.
İlk Bölümde İçerik olarak öncelikle Kıbrıs'ın Lozan'a kadarki durumu, daha sonrasında adada yaşanan olaylar, bu olaylara Türkiye'nin tavrı anlatılıyor.
Sonrasında Kıbrıs Barış Harekatı'na kadarki süreç, Harekat'ın önce askeri daha sonra uluslarası hukuk açısından değerlendirilmesi mevcut.
KKTC'nin kuruluşu, Kıbrıs Rum Yönetimi'nin AB'ye üyelik süreci ve Annan Planı'na giden süreç de detaylıca anlatılıyor
İkinci Bölümde ise tarihsel süreç içerisinde yapılan hatalar ve ne yapılabilirdi, Kıbrıs Barış Harekatı nasıl başarılı oldu, Bundan sonra ne yapılması gerektiği yazılmış.
Kitap genel anlamda içerik açısından güzel bir şekilde oluşturulmuş. Her bölümün sonundaki sonuç kısmındaki kritikler bir özet niteliğinde ve değerli. Askeri dile hakim olunmasa da metin anlaşılabiliyor. Genel anlamda en beğendiğim kısım Annan Planı'nın anlattığı yer. Bugün kamuoyunda çok yer tutmasa da Kıbrıs gündemimizde olması gereken bir konu. Süreç içerisinde yaptığımız kritik hatalar mevcut. Bu denli haklı olduğumuz ama yalnız da bırakıldığımız bir durum karşısında güçlü durmak zorundayız.
Kitap tarihçi Leon Caetani'nn bir cümlesi ile bitiyor :
"Tarih, ilerisini göremeyenler için acımasızdır."
Kitap Jose Mourinho'nun Chelsea döneminde çalıştığı ve zamanla arkadaşı da olan gazeteci Robert Beasley tarafından yazılıyor.
Mourinho'nun chelsea geçirdiği 2 dönem üzerinden geçiyor kitap çoğunlukla. Yazarımızın kendisi de bir chelsea taraftarı olduğu için kitabın tamamında objektif bir tutum yok ama bu okurken aldığımız zevkin önüne geçmiyor.
Jose kazanmak isteyen, kariyerin çoğunluğunda bunu başaran bir hoca. Şampiyonlar ligi arenasında, İnter ve Porto nihai hedef olan şampiyonluğa ulaşan son isim. Diğer kulüplere göre daha küçük takımlarla bunu başarmak gerçekten zor bu yüzden tekrarlanması zor başarılar. Olumsuz yönleri olsa da futbolun son senelerine renk katan beğendiğim bir teknik adam Jose Mourinho. Futbol sever bir insansanız okurken zevk alacağınız bir kitap.
Kitap taktikler üzerine değil de daha bir gazetecinin ilgi duyacağı, ikili ilişkiler, transferler, hakem kararları üzerine duruyor. Son kısımlarında Jose, onun ailesi ve özel yaşamındaki kişiliği hakkında bazı bilgiler de mevcut.
Öyle bir başıma kalmıştım. Etrafımda uçuşan karla dolu kasım karanlığı, kara batmış bir ev, bacalardaysa bir uğultu vardı. Yirmi dört yıllık hayatım boyunca büyük şehirde yaşamıştım ve tipinin sadece romanlarda uluduğunu sanıyordum. Meğer gerçekten de uluyormuş.
*******
Bu kadarı yeter! Okuduklarım meyvesini vermişti: Kafam iyice karışmıştı. Bir anda hiçbir şey anlamadığımı fark ettim, en önemlisi de hangi yöntemi uygulayacağımı: Kombine mi, bi-polar mı, internal mi, eksternal mi?
******
Akşam karanlığı odama sızmıştı. Lamba epeydir yanıyor, bense keskin bir tütün dumanı altında yaptıklarımın bilançosunu çıkarıyordum. Kalbim gururla çarpıyordu.
İki kalça ampütasyonu yapmıştım, parmak ampütasyonlarını saymıyorum bile. Bir de kürtajlar... Bakıyorum da on sekiz kürtaj yazılmış. Bir fıtık, bir trakeotomi. Hepsi de başarıyla sonuçlanmış. Ne kadar da çok deşmişim o koca çıbanlardan! Ya sardığım kırıklar... Alçı ve kolayla. Çıkıkları oturtmuşum yerlerine. Tübajlar, doğumlar... Getirin, ne olursa hallederim. Ama sezaryen yapamam, onu söyleyeyim. Şehre gönderirim. Ama forsepsle, versiyon yaparak doğum... Ne kadar isterseniz getirin.
Okuldaki son adli tıp sınavını hatırlıyorum. Profesör, “Yakın mesafeden vurulma ile oluşan yaraları betimleyiniz,” demişti.
Başladım teklifsizce uzun uzun anlatmaya; o sırada görsel hafızam sayesinde kalın ders kitabının sayfaları da gözümün önüne geliyordu. Sonunda nefesim kesildi. Profesör küçümser bir tavırla bana bakıp tiz bir sesle:
“Anlattıklarınız içinde yakın mesafeden ateş etmeye benzer hiçbir şey yok. Kaç kere ‘beş’ tam not aldınız siz?” dedi.
“On beş kere,” diye cevap verdim.
Kâğıdıma, adımın yanına bir “üç” koydu. Ben de utanç ve üzüntüyle doğru dışarı çıktım.
Mezun olduktan kısa bir süre sonra da Muryevo’ya geldim ve işte buradayım tek
