Tuuba
@tereliyE
~evli
'Geber Aşkım' yazarın yayınlanan tek kitabıdır. Yazar, doğum sonrası depresyona giren bir kadının yaşadığı bunalımları ve kadınlık ile annelik arasında yaşadığı çatışma halini yansıtmak istemiştir.
Kitabın tamamı karakterin söylemlerinden oluşuyor; sanki öylesine yazılmış, ara ara yazının başına geçip aklına gelen birbirinden kopuk cümleleri sıralamış gibi. Yazdıklarından hangisi gerçek hangisi halüsinasyon olduğunu ayırt etmek okurken çok zor. Bu yüzden kitapta tamamen bir belirsizlik ve karmaşa hakim. Belkide bu şekilde o depresifliği okuyucuya aktarabileceğini düşünmüş ama yanılmıştır. Kitap aynı zamanda iyi oyuncularla sinemayada uyarlanmıştır, belki de aktarmaya çalıştığı çatışma halini izleyiciye beyaz perde sayesinde aktarabilmiştir. Bu yüzden izlenecek filmler arasında yerini alırken okunmasını tavsiye etmeyeceğim kitaplar arasında da yerini aldı. İyi okumalar..
Yu Hua'nın 'Yaşamak' kitabıyla beraber bu okuduğum ikinci kitabı oldu. 'Yaşamak' en çok okunanlar listesinde yer alıyor. O yüzden bu iki kitabı karşılaştırarak inceleme yapmak istedim. Bakıldığı zaman iki kitabında dili akıcı ve anlatımı sade. Peki iki kitapta akıcı olmasına rağmen neden 'Yaşamak' kitabı?
Birinci sebebi dramatik konusu ve gerçekçi ögelere daha fazla yer verilmiş olması olabilir. Çünkü gerçek hikayeler genelde daha çok rağbet görür. Bunun aksine 'Yedinci Gün' kitabında ise 41 yaşında ölen bir adamın ölümünden sonraki 7 günü anlatılırken fazlaca hayali ögelere yer verilmiş olması onu gerçeklikten uzak bir hikaye yapmıştır.
İkinci sebebi ise 'Yaşamak' kitabının bir dönem Çin'de yasaklanmış olması olabilir. Yasak olana karşı insanlarda oluşan merak kitabın okunma sayısını arttırmıştır. Okunma sayısı daha az ve gerçekdışı anlatımları daha fazla olsada bence o listede yer almayı 'Yedinci Gün' kitabı daha çok hakediyor. Bu yüzden okumak isteyen arkadaşlara tavsiye edebilirim. İyi okumalar.
En iyi biyografi yazarlarından olan Stefan Zweig'ın kaleminden Maria Antoinette'i okumak keyifliydi.
Maria Antoinette meşhur 'Ekmek yoksa pasta yesinler' sözünü söylediği düşünülen Fransa kraliçesidir. Bu söz ilk kez J.J. Rousseau'nun 'İtiraflar' kitabında geçer. Rousseau kitabında isim vermez bir kraliçenin söylediğini yazar. Fakat bu kitabı yazdığı sırada Antoinette 12 yaşındadır. Yani aslında tarihte bilinen yanlışlardan biridir. Antoinette'nin halkın yoksulluğundan kopuk hayatı okunduğu zaman anlaşılıyor ki; bu söz en çok ona yakıştığı için ona atfedilmiştir.
Zweıg'ın yazdığı bu biyografiye 'Vasat Bir Karakterin Potresi' ismi verilmiş. Ben kitabı okurken bu ismi Zweig'dan bağımsız çeviri sırasında yayınevinin verdiğini düşündüm. Fakat kitabın Almanca aslına bakınca da aynı ismin verilmiş olmasına şaşırdım. Çünkü gençliğinin çoşkusu ve evliliğinin verdiği sorunlardan kaçış olarak eğlenceyi, lüksü tercih eden genç kraliçe aslında durumlar ciddileşince Fransız Devrimi boyunca Kral XVI. Louis'den daha güçlü bir karakter sergilemiştir. O yüzden kitap bittiğinde kraliçenin vasat karakterli olduğu sonucuna varmak bence mümkün değil.
Ayrıca Zweig'ın muhteşem karakter analizi dışında dönemin siyasi ve sosyal yönlerinide detaylı olarak anlatışı kitabın akıcılığına hiç gölge düşürmemiş. Her kitabı gibi okumaya değer bir kitap, okumak isteyen arkadaşlara tavsiye edebilirim. İyi okumalar..
Senarist ve yönetmen olan Stephane Malandrin'in yazdığı ilk romandır. Fantastik kısa film senaryosu okuyormuş hissi vermesine rağmen konusu ilgi çekici ve okuması keyifliydi. Ayrıca kitabın son bölümünde yazarın okuyucularını kitaptaki anlamının dışında birer "Kitap Yiyici" olarak kabul edip lezzetli kitap tavsiyelerinde bulunması kitabın ilk sayfasına dönüp "çünkü ben bir kitap yiyiciyim; has ekmek gibi tüketirim onları" alıntısını anımsatarak okuyucuya kendini sorgulatması ince bir espri olmuş. Okumak isteyen " Kitap Yiyici" arkadaşlara tavsiye edebilirim. İyi okumalar.
Kitap adını ABD'nin New Jersey eyaletine bağlı bir ilçeden almıştır. Middlesex' te yaşayan bir gencin üç kuşağa uzanan aile hikayesi akıcı bir şekilde anlatılmaktadır.
Yunan asıllı olan bu aile Bursa' da ipek böcekçiliği yaparken 1922 de yaşanan İzmir yangınından sonra Amerika'ya Detroit şehrine göç ederler. Daha sonra burda da meydana gelen siyahi çatışmalar onları Middlesex' e taşınmak zorunda bırakır. Anlattığı dönemleri hem siyasi hem sosyal anlamda akıcı ve anlaşılır bir dille anlatmasına karşın yazarımız bazı noktalarda oryantalist bir tavır içindedir. Buna rağmen okuması keyifli bir kitaptı. Okumak isteyen arkadaşlara tavsiye edebilirim. İyi okumalar..
