Ona ne sunduğum fair hiçbir fikrim yok - ne nüfuzum, ne popülerliğim ne de benimle harcadığı vakti zahmete değer kılacak bir çevrem var.
İçten içe, benimle görüşmeyi tam da bu yüzden, onunla rekabet edemediğim için sevdiğinden şüphelendim hep. Dünyasını anlıyorum, öte yandan bir tehdit teşkil etmiyorum, başarıları benim o kadar uzağımda kalıyor ki zaferlerini yüzüme çığırırken kendini kötü hissetmiyor. Davayı baştan kaybettiğini bildiği için üstünlüğümüze meydan okumayan bir arkadaşımız olsun istemez miyiz? Kum torbası muamelesi yapabileceğimiz birine ihtiyaç duymaz mıyız hepimiz?