Saatine baktı; saniyeleri izledi. Zaman kavramını canlı tutmaya çalışan yetkisiz bir gösterge. Zamanın böyle geçmesine imkan var mı? Yıllar, bu küçük aralıkların birleşmesiyle açıklanabilir mi?
Yeni olan her şeye isyan ediyor vücut: dünyanın en rahat yatağında ilk yattığı gece uyuyamıyor. Beyin, vücudun o korkunç diktatörü de, tutucu bir derebeyi aslında. Gene de vücut kadar geleneklerine bağlı değil.
Değişebilmek. Kendinin bile tanıyamayacağı yeni bir varlık olmak. Bütün canlıların olanca güçleriyle karşı koydukları bir değişim, bir başkalaşım. Korkutucu ve aynı zamanda çekici bir eğilim.
Bu bir paradoks. Bir gözümü ölüme diktiğimde, hayatımı canlı biçimde yaşamaya başlıyorum. Kendimi tamamen yapayalnız hissettiğimde, yaşayan her şeyle bir olduğumu hissediyorum.