Ama görüyorsunuz işte, bütün çabamıza, eziyetimize rağmen bizden geriye ne kalıyor: toz. Ya da sonunda kül. Başta toz, sonda kül. Aynı şey kalıyor. Her durumda insan hiç var olmamış gibi oluyor. Hiçbir iz bırakmadan geçip gidiyor, en kötüsü de bu.
“Çok zaman geçmeden hiçbir yerde bir hiç olacaksın, ne şimdi gördüğün herhangi bir şey olacak, ne de şimdi yaşayan herhangi birisi. Çünkü doğanın uygun gördüğü üzere, her şey değişmek, dönüşmek ve yok olmak zorundadır, şu an bulunduğun yerde sırası gelince bir başkası var olacak.”