"Yedi yaşındayken evden kaçtım," dedi. "Sonra, Luke ve Thalia'yla tanışınca bir aile bulduğumu sandım ama her şey alt üst oldu. Demek istediğim... Yüz üstü bırakılmaktan, bazı şeylerin geçici olmasından nefret ediyorum. Sanırım bir mimar olayı da bu yüzden istiyorum."
"Anlıyorum. Kalıcı bir şeyler yapmak istiyorsun," dedim.
"Bin sene boyunca bozulmadan ayakta duracak bir anıt mesela."
Annabeth gözlerimin içine baktı. "Sanırım en zayıf yönüm bu," dedi.
"Uzun bir gece olacak. Belki de son gecemiz olacak."
Thalia'nın dedikleri hiç hoşuma gitmemişti ama haklı olduğunu biliyordum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Thalia yumruğunu masaya indirdi. "Ben Artemis'e hizmet ederim," dedi. "Avcılar son nefesini verene kadar savaşacak."
Bir an için Prometheus'un onu patlatacağını sandım ama o gülümsemekle yetindi. "Thalia Grace, gerçekten de cesur kızsın doğrusu."
"Thalia!" diye bağırdı Annabeth.
Zeus'un kızı gülümseyip "Artemis Avcıları emrinizde," dedi.
"Ailem benden nefret ediyor," dedi kız. "Beni istemiyorlar. O yüzden evden kaçtım."
Thalia ve Luke göz göze geldiler. Kızın neden bahsettiğini gayet iyi biliyorlardı.
"Adın ne küçük kız?" diye sordu Thalia.
"Annabeth."
"Hayatımda ilk kez bir arkadaşta yuva bulduğumu hissediyordum ve bu beni neredeyse Evren'den daha fazla korkutuyordu. Thalia benim en iyi arkadaşım olmuştu, onu kaybetmenin kalp kırıklığından korkuyordum."
