Fatima
@thatsphati
Ruhumdan her geçeni söylesem ruhuma ne kalır?
Şu anda okuduğu kitap
Niçin en iyi insan bile karşısındakinden bir şeyler gizliyormuş gibi, bütün düşündüklerini açıklamıyor da aklının bir köşesinde saklıyor? Niçin sözlerimizin boşa gitmediğini bildiğimiz zamanlarda bile içimizden geçenleri olduğu gibi söyleyemiyoruz? Sanki herkes olduğundan daha sert görünmek istiyor, duygularını hemen ifade ederse, haksızlık etmiş olacağından korkuyor.
Batan güneşin son ışıklarının neşeyle parıldayışı boşuna değildir. Bu ışıkların ısıttığı kalbinde binlerce duyguyla hareketlenmiş ruhu son derece zenginleşmiştir.
Çünkü sizi çoktandır tanıyorum da asırlardır böyle birini arıyordum, bu da aradığım kişinin siz olduğuna dair bir işaret, kaderimizde şimdi karşılaşmak varmış.
Bundan böyle kendi hakkımda, bazı anlarda yaptığım gibi o kadar kötü düşünmeyeceğim. Biliyor musunuz, belki kendimi suçlu ve günah işlemiş biri olarak görüp kederlenmeyi de bir kenara bırakırım. Böyle yaşamak suç ve günah değil midir?
"Hayallerim nerede" diye zaman zaman kendime sorar ve kafamı sallayarak 'Yıllar ne kadar hızlı uçup gidiyor' derim. Sonra yeniden 'Bunca yıl ne yaptın?' diye kendi kendime sorarım. Yaşadın mı, yoksa yaşamadın mı? Bak, kendi kendime derim ki, bak dünya nasıl da gitgide soğuyor?