Bana kalırsa, bazı durumlarda yerine getirilmesi güç bir şey sessiz kalmak. Hele içinizden bir ses gerçeği haykırma arzusundaysa, sessizlik işkencenin ta kendisi olabilir.
Normaliz sanki; tekdüze ve aslında sağlıklı sayılabilecek ilişkilerimiz varmış gibi yapıyoruz. Galiba, bir parça öyle de hissediyoruz... Sessiz, sakın, birbirimize fazla bulaşmadan yaşayıp gidiyoruz işte.
Aşk, anneme ve ablama bakılırsa feci hastalıklı bir durum. Yine de arada sırada düşünmüyor değilim: Bunca şiir, bunca şarkı varsa aşka dair, belki de doğru düzgünü için bir umut da vardır. Kim bilir, belki...