ş.
@thedemeterr
Böylece insan soyları, toprağın, hayatın kaynağı olduğunu unuttu. Kibirlerinin yolundan gidip özlerinden uzaklaştılar. İnsanların kalpleri gibi, üzerine dökülen betonlarla taşa dönen dünyada ise yaşam, yavaş yavaş bitti. İşte o zaman, toprağına aşık deniz, tek çareyi tüm dünyayı sarmakta buldu.
Hani filmlerden kitaplardan bildiğimiz bir sahne vardır ya, bir şifacı tüm sabır ve şefkatiyle hastasını iyileştirir, hazırladığı merhemlerle yarasını tedavi eder, bir yandan da onu sakinleştirecek sözler fısıldar kulağına. Süreç zaman zaman hastanın canının daha çok acımasına sebep olsa da iyileşmesi için tüm bunlar gereklidir. İşte ben bu kitaptaki bazı hikayeleri okurken, yazar ortaçağda yaşayan bir şifacı ve benim ruhum da onun tedavi ettiği hastaymış gibi hissettim. Ağlamak için mola vermem gereken hikayeler okudum. Ama en sonunda kendimi iyileştirilmiş hissettim. Sanırım hislerimi en yakın bu şekilde anlatabilirim. Genelde çok sevdiğim bir kitap okuyunca keşke çevremde bu kitabı okumuş insanlar olsa da birlikte sohbet etsek derim. Ama bu kitap hakkında sohbet etme ihtiyacı hissetmiyorum. Sadece sessiz sedasız hikayeleri düşünmek istiyorum.
"Ev..." dedi usulca, kelime dudaklarında bir tuhaf durmuştu şimdi. "Gezginlerin evi olmaz, Solana. Hiçbir yere gitmiyorum."
