Zamanı zaman yapan bizim ona izafe ettiğimiz mazi,istikbal vasıflarıdır.Bunlar yok olunca zaman nasıl var olabilir?Sonsuzluk,halin ince makasıyla ikiye bölünemez.Mazi mevcut değildir.İstikbal ise henüz gelmemiştir ve bu yüzden de o bir "yok"tur.Yalnız içinde bulunduğumuz şimdiki halden bu iki vehmedilen şeyi nasıl yakalayabiliriz?Ebediyet,bütünlüğü itibariyle "başlangıcı ve sonu olmayan" bir varlıktır.Biz hadiselere karşı hareketsiz bir seyirci konumunda bulunmuyoruz.O hadiselerin içinde yürüyoruz.
Evliyalığa ermek isteyenler bile dağ başlarına çekiliyorlar,dergâhları,tapınakları şehirlerden uzaklarda bina ediyorlar.Ermeye kendilerinde istidat görenler bile kalabalığın fena tesirlerinden korkuyorlar.Çünkü riyazetle,nefsini sefahat ve günahlardan temizleyerek hakkı kendinde bulmaya uğraşmakla erilir.Riyazet midede,şehvette,dilde olur.
İnsan insanın şeytanıymış derler.Bu bir hakikat...Daima insan insanı azdırır.Islaha pek az meyli olan insan azmaya o kadar müsaittir ki bunun önüne ne kitap,ne ceza kanunu hiçbir şey geçemiyor.