Gonca
@thegoncik
Şu anda okuduğu kitaplar
Her Stefan Zweig kitabında olduğu gibi bu da yine o duyguların muhteşem anlatımını hissettiğiniz bir kitap.
Bu kitapta anlatılan duygu ise acıma duygusu.
Tüm duygular arasında en yoğun olanının aşk olduğunu düşünebilirsiniz belki de. Ama bu kitaptan sonra söz konusu olan acıma duygusunun, insanı tahmin ettiğinizden daha çok kontrol edebildiğini ve belki de en yoğun duygu olduğunu anlayabilirsiniz. Çünkü acıma duygusu vicdanımızdan gelir ve vicdanımız hiç susmaz, her olayı anımsar ve peşimizi bırakmaz. Bu yüzden merhamet, acıma duygusu sizi çok daha kolay eline geçirebilir, zayıflatabilir.
"Acımak tehlikeli, çok tehlikeli bir duygu! Bir anlık
zayıflığınızın nelere yol açtığını kendiniz de görüyorsunuz.”
Kitaptaki karakterimizde de bu durum böyle oluyor. Sadece ve sadece hissettiği bu acıma ile kitaptaki sakat, yalnız kıza karşı büyük bir sorumluluk duyuyor. Yapmayacağı davranışları gerçekleştiriyor ve ne zaman kendisine 'dur' demek istese her defasında bu acıma duygusu istek ve iradesinden daha güçlü çıkıyor. Zamanla kendisinden çok şey beklenildiğini ve bununla baş edemeyecek noktaya geldiğini düşünse de hep pes eden taraf kendisi oluyor.
Bunları okurken ise karakterin bu 'acımayı' hissederkenki tüm düşünceleri, kararsızlıkları, öfkesi ve kendisiyle çatışmaları size tam anlamıyla geçiyor. Kitabın sonu benim beklediğimden farklı bitse de sevdiğim kitaplar arasına girdi. Tavsiye ederiim.
Vicdan anımsadıkça, hiçbir suç unutulmaz!
Bir dakika; bir insanın ölmesi, bir kaderin çizilmesi, dünyanın altüst olması için yeterli bir süre...
Bir şeyi saklamak ya da saklamak zorunda kalan kişinin gözlerinin doğal, özgür ve samimi bakması olanaksızdır.