Benim gibi olan başkalarını merak ediyorum, dışarıdan tamamen iyi görünüp de içeriden çürüyen, bu çürümenin hafif bir "iyi olmama" ama aynı zamanda "kahrolmama" hâlini taşıyan başka insanları.
Başkalarına karşı duyduğum paranoya gittikçe kötüleşti ve yabancıların yanındayken anksiyetem zirve yapıyordu, ancak her şey yolundaymış gibi davranma konusunda uzmanlaşmıştım.
Sevgililerim bana iyi bakarlar. Ama beni anlayıp bana alan açtıklarında bile usanırım. Bu kadar bağımlı olmayı sevmiyorum. Kendi kendime yetebilmek ve kendi başıma kalabilmek istiyorum, ancak bunun imkansız olduğunu düşünürüm hep.
Kendimle ilgili beklentilerim yükseldiğinden beri başkalarına zahmet çıkarmamak için obsesif bir endişe duyuyorum. Örneğin otobüste birilerinin telefonda yüksek sesle konuştuğunu görüyorsam, çok sinirleniyorum. Onları boğmak isteyecek kadar. Gerçekte asla yapmam tabii de.
Dünyada karşınıza çıkan her hatayı düzeltmek tek bir kişi için fazla büyük bir yük. Sadece bir kişisiniz ve dünyanın yükünü fazlasıyla kendi omuzlarınıza yüklüyorsunuz.