melun
@thenonpersoon
O bir harptı; tek hayatı ve bilinci, telleriydi; müzik ise arasından aktığı o telleri hatıralar ve hayallerle titreştiren bir seldi. Sadece hissetmek değildi bu. Bir biçime, renge ve ışınıma bürünmüş olan duyuları, hayal gücünün hayale cüret ettiği her şeyi yüce ve sihirli bir yoldan somutlaştırıyordu.
"Bırakın kanım kaynayarak geçsin ömrüm!
İçip hayal şarabını yatayım sarhoş!
Görmesin şu çamurdan ruh evini gözüm
Tozun içine devrilmiş bir mabet, bomboş!"
Düşünmek yüreğimi öyle acıttı ki, ağlayamadım bile.
Aslında hiç kimse başkasının söylediğine inanmıyordu, ama inanmamaya da cesaret edemiyorlardı. Umudumuzu yitirirsek nasıl yaşardık ?
melun
, bir kitap okuduPuan vermedi·210 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 19 Şubat 2026 16:08
·2026 12. kitabı
