Osman Parlatıcı
@theosmansan
13 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Kürk Mantolu Madonna insanın içine işleyen o “sessiz acı”yı anlatıyor. Yaşanmamış bir hayatın, cesaret edilememiş duyguların ve geç kalınmış bir mutluluğun hikâyesi gibi. Raif Efendi’nin iç dünyasında sakladığı o büyük aşk, aslında insanın bir ömür boyunca taşıdığı en ağır şeyin yalnızlık ve pişmanlık olduğunu gösteriyor. Ve kitabın en vurucu yanı şu: Bazı aşklar biter ama insanın içinde asla ölmez.
Reklam
İnsanın gücü eline geçirdiğinde neye dönüşebileceğine dair ürkütücü bir farkındalık romanı. Roman, Amerika merkezli bir hikaye anlatırken aslında modern toplumların ortak kaderine işaret ediyor. Sermayenin devlete, hukukun güce, düzenin korkuya dönüşmesi çok güzel anlatılmış. Oligarşiye karşı başlayan ayaklanma, çaresiz bir çıkış değil; haklı olmanın tek başına yeterli olmadığını ve iktidarın şiddetle kendini uzun süre ayakta tutabildiğini gösteren bilinçli bir yenilgidir. Jack London, devrimi bir zafer anı olarak değil, yüzyıllara yayılan bedelli bir süreç olarak ele almış ve okuyucuya şu rahatsız edici gerçeği bırakmıştır; baskı bir gecede yıkılmaz, ama her itiraz tarihte silinmeyen bir çatlak açar.
Köpek Kalbi, ilk anda tuhaf bir bilimsel deney gibi görünse de, aslında oldukça karanlık ve etkileyici bir hikaye. Bir sokak köpeğinin zorla “insan” haline getirilmesi, onun içindeki doğal iyiliğin ve sadeliğin parça parça yok oluşunu izletiyor bize. Bulgakov, bir hayatın masa başında planlanıp şekillendirilmeye çalışıldığında nasıl acımasız sonuçlara yol açabileceğini çarpıcı bir gerçeklikle gösteriyor. Okurken “neden böyle bir dönüşüme ihtiyaç duyuldu?” sorusu zihni hiç bırakmıyor, çünkü her adımda insanlığın kendisi biraz daha zedeleniyor. Bana göre “Köpek Kalbi”, idealler adına yapılan müdahalelerin bir canlıyı ne kadar kırıp dökebileceğini gösteren en etkili hicivlerden biri. Kısa, sarsıcı ve iz bırakan bir eser.
Bahçıvan ve Ölüm, ölümle hayat arasındaki ince çizgiye dokunan çok sakin ama derinden sarsan bir kitap. Küçük anların içinde yer alan büyük duygular çok güzel anlatılmış. Bahçıvanın ölüme bakışı, toprağa, çiçeğe, zamana duyduğu bağlılıkla birleşince, hikâye bir anda bizim kendi faniliğimize çevrilen bir aynaya dönüşüyor. Gospodinov, hiç bağırmadan, hiç göstermeye çalışmadan, insanın varoluşunu en basit hâliyle hissettiren bir atmosfer kuruyor. Kitap bittiğinde geriye sessiz bir kabulleniş ve hafif bir hüzün kalıyor.
Alex aslında tam bir anti-kahraman ama en ilginç olan, hem iktidarın hem muhalefetin kendi çıkarı için aynı kişiye bambaşka roller yüklemesi. İyilikle kötülük öyle karışıyor ki, bir noktada kendinizi anti kahraman Alex’e üzülürken buluyorsunuz. Gençlik hatalarının nesiller boyunca tekrarlanan bir döngü olması da kitapta en çok bahsi edilenlerden. Kitap biterken düşündürdüğü şey ise; vicdan ve merhametin gerçekten ancak özgür iradeyle anlam kazanıyor olması.
