"Ruhunun huzura kavuşması için yanına bırakılan defterine sinmiş, zamana meydan okuyan topraklı kelimelerinden tekrar canlanmıştı, Behçet Aral."
Reklam
"Ne yazarsanız yazın, yazdıklarınız okurlarınızın kalbine dokunabildiği sürece yaşardı. Karakterler de öyle... Behçet'in hikâyesi insanların kalbine kolayca dokunabilirdi fakat bu, Behçet'le benim hikâyemdi. Kimsenin gerçek olduğuna inanmayacağı ama gerçekmiş gibi sahipleneceği, iki yazarın gelecek savaşıydı."
"Sıkı sıkıya tutunmaya çalıştığın hayat şansın benim, Behçet. Her ne yapıyorsan bana zarar veriyorsun."
"Beni takım elbisemin içinde görmek için delirdiğini biliyorum, Yazar Hanım," dediğinde yan bir bakış atıp göz kırptım.
"Yakalandım," dedim çayımdan büyük bir yudum aldıktan sonra. "Beni iyi tanıyorsun."
"Yazarlar, kitap okuyan insanları gördüğünde mutlu olurlar," dedim okuduğu kitabı işaret ederek. "Umut verici. İnsanların cümlelerdeki gizli kapıları keşfetmesi kadar güzel bir an yok. Dünyadan bir an olsun koparabiliyorsa bir kitap, benim için başarılıdır."
Reklam