betül
@thestarrynightsofart
ig: thestarrynightsofart
“Seçmeler” ilk başta sakin ve sade bir hikâye gibi başladı ama okudukça beni iki duygu arasında bıraktı. Bir yandan anlatımın dinginliği ve karakterin iç dünyasına yapılan o ince yolculuk hoşuma gitti, bir yandan da sanki tam yakalayamadığım bir şey varmış gibi hissettim.
Kitap bittiğinde net bir duyguya sahip değildim; biraz etkilendim ama biraz da kafam karıştı. Özellikle karakterin içsel mesafesiyle empati kurmakla kuramamak arasında kaldım. Sanırım “Seçmeler” benim için tam olarak sevdiğim ya da sevmediğim değil, arada bırakan bir kitap oldu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitap bana ölümü korkutucu bir şeyden çok, insanın hayatının doğal bir parçası gibi düşündürdü. Yazarın babasının hastalık sürecini anlatması beni en çok etkileyen kısım oldu çünkü anlatım çok gerçek ve samimi. Abartı yok, dramatik bir dil yok; daha çok içten bir yüzleşme var.
Bahçe, sanki hem hayatı hem emeği hem de geçiciliği temsil ediyor. Bir şeyler ekiyoruz, büyütüyoruz ama bir gün hepsini bırakmak zorunda kalıyoruz.
Kitap çok akıcı bir olay örgüsüne sahip değil ama zaten amacı bu değil. Daha çok insanın iç dünyasına dokunuyor. Bence bu kitap ölümden çok, geride kalanların hislerini anlatıyor. Bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün ama aynı zamanda kabullenmişlik duygusu vardı.
Bazı kitaplar hikâye anlatmaz, hesap sorar.
Toprak Bora Cebeci’nin Yerdeki Hesap romanı da tam olarak böyle bir kitap.
Olay örgüsünden çok, varoluşun yorgunluğuna odaklanıyor.
Okuruna bir macera değil, bir sorgu odası sunuyor.
Bir ağacın gölgesinde oturan, elinde defteriyle düşünen o figür aslında hepimiziz:
kendine hesap soran, bazen Tanrı’ya bile kırılan insan.
“Tanrı sıkılmıştı.”
Romanın tanıtımında geçen bu cümle, kitabın kalbini oluşturuyor.
Tanrı’nın sıkılması, evrenin tükenmişliğinden değil, insanın anlam kaybından kaynaklanıyor.
Yazar burada metafizik bir iddiadan çok, bir psikolojik çöküşü anlatıyor:
insan artık neye inanacağını, neye kızacağını, neye sığınacağını bile bilmiyor.
Bir bakıma Tanrı, insanın boşluğuna sıkılmış bir tanık haline geliyor.
Modern çağın “doyumsuz ama anlamsız” yaşam biçimi,
Cebeci’nin kaleminde felsefi bir yankıya dönüşüyor:
“Artık hiçbir şeye şaşırmayan bir çağda yaşıyoruz.
Belki de bu yüzden Tanrı bile şaşırmayı unuttu.”
Yerdeki hesap, gökyüzünün değil, kalbin terazisinde görülür.
Roman boyunca karakterler, hayatın içinde küçük ama ağır hesaplarla yüzleşir:
iyiliğin samimiyeti, kötülüğün gerekçesi, sessiz kalmanın günahı…
Cebeci, bize şunu gösteriyor:
İnsanlar Tanrı’yla değil, kendileriyle hesaplaşır.
Çünkü her insanın içinde, sustuğu bir günah,
itiraf edemediği bir hakikat vardır.
İtiraflarım,Lev Tolstoy
Tolstoy’un her eserine ayrı bir yakınlığım var, itiraflarımdada bu tastiklendi. Kendi anlam yolculuğunda kendi sorularına kendi kendine yetebilmesi bir kere daha hayran kaldım okudukça karşıma çıkan satırları bol bol arkadaşlarımla paylaşarak üzerine kendi anlamlarımızı ekledik, Tolstoy’dan kitap okumak istiyorsanız veyahut çerez adı altında kitap arayışındaysanız okunabilecek bir eser
Sarah J. Maas1000k
ilk başladığım zaman ara kitabı okumak yerine direk gölgeler kraliçesine geçmek istemiştim fakat kitabın akış kurgusunu tam tatmak için mutlaka okunması gerekiyormuş bunu farkettim ilk başlarda bitsede gk geçeyim dediysemde bir solukta bitti