Hayatımıza anlam kazandırmanı tek yolu, içimizdeki en iyi yanı sevmek ve çalışmaktır. Kalbimizin özünden yaşamayı bilmeli; dünyaya-ister sevinçten ister kederden olsun- gözyaşları her daim akmaya hazır gözlerle bakmalıyız.
Her yeniliği önce yalnızca bir eğlence gibi görürüz. Zamanla onu anlamaya başlarız, sonra unuturuz. Ne var ki unuttukçaça, o yenilik bilinçdışımıza işler ve bizi, eski halimizden biraz farklı birine dönüştürür.
Yaşadığımız hiçbir şey gerçekten kaybolmaz. Bu dünyada hiçbir şeyin gerçekten sona erebildiğini düşünemiyorum.
O halde, başlangıcı anlamaya çalışmanın ne anlamı var?