Arya
@tiabeanieee
Evli.
“yaşayışta sadelik,
düşüncede ihtişam.”
Şu anda okuduğu kitap
Marcus Aurelius ile İnsan KalabilmekFelsefe
Marcus Aurelius’un 
Kendime Düşünceler kitabını üçüncü kez bitirdim. Ve her okuyuşumda aynı şeyi hissediyorum: Bu kitap okunup rafa kaldırılacak bir kitap değil. İnsan bazı satırların altını çizmek ister; ben ise elimden gelse kitabın tamamını alıntı niyetine paylaşmak isterdim. Çünkü sayfaların arasında yalnızca düşünceler değil, insanın kendine dönüp bakmasını sağlayan bir iç ses var.
Stoacılığı çoğu insan yanlış tanıyor. Duygusuzluk sanılıyor; oysa tam tersine, insanın hayatın karmaşası içinde kendi ruhunu koruma çabası aslında. Mutsuz insanların büyük kısmının stoacılığın ne olduğunu gerçekten bilmediğini düşünüyorum. Çünkü bu öğreti, acıyı inkâr etmeyi değil, onun karşısında dimdik kalabilmeyi öğretiyor. Marcus Aurelius bir imparator olmasına rağmen satırlarında kibir değil, kırılganlık ve insanlık taşıyor. Belki de kitabı bu kadar güçlü yapan şey tam olarak bu.
Aynı hissi Nietzsche'nin Zerdüşt'ünü okurken de yaşamıştım. Bazı kitaplar yalnızca okunmaz; insanın zihnine yerleşir, zamanla büyür ve her yaşta başka bir anlam kazanır. İlk okuyuşta fark edilmeyen bir cümle, yıllar sonra insanın hayatını açıklayan bir düşünceye dönüşebilir. Bu yüzden böyle eserler bir kez okunacak kitaplar değil. Her dönüşte başka bir kapı açıyorlar.
Kendime Düşünceler bana özellikle şunu hissettirdi: İnsan dış dünyayı tamamen kontrol edemez ama kendi zihnini, tavrını ve karakterini şekillendirebilir. Modern dünyanın gürültüsü içinde bu düşünce inanılmaz derecede değerli geliyor bana. Sürekli tüketmeye, öfkelenmeye ve kıyaslamaya itilen insan için Marcus Aurelius’un satırları adeta zihni sakinleştiren bir liman gibi.
Bazı kitaplar bilgi verir, bazıları ise insanın iç dünyasına dokunur. Kendime Düşünceler benim için ikinci türden bir eser. Yalnızca okunacak değil, hayatın farklı dönemlerinde
Kendime Düşünceler kitabını üçüncü kez bitirdim. Ve her okuyuşumda aynı şeyi hissediyorum: Bu kitap okunup rafa kaldırılacak bir kitap değil. İnsan bazı satırların altını çizmek ister; ben ise elimden gelse kitabın tamamını alıntı niyetine paylaşmak isterdim. Çünkü sayfaların arasında yalnızca düşünceler değil, insanın kendine dönüp bakmasını sağlayan bir iç ses var.
Stoacılığı çoğu insan yanlış tanıyor. Duygusuzluk sanılıyor; oysa tam tersine, insanın hayatın karmaşası içinde kendi ruhunu koruma çabası aslında. Mutsuz insanların büyük kısmının stoacılığın ne olduğunu gerçekten bilmediğini düşünüyorum. Çünkü bu öğreti, acıyı inkâr etmeyi değil, onun karşısında dimdik kalabilmeyi öğretiyor. Marcus Aurelius bir imparator olmasına rağmen satırlarında kibir değil, kırılganlık ve insanlık taşıyor. Belki de kitabı bu kadar güçlü yapan şey tam olarak bu.
Aynı hissi Nietzsche'nin Zerdüşt'ünü okurken de yaşamıştım. Bazı kitaplar yalnızca okunmaz; insanın zihnine yerleşir, zamanla büyür ve her yaşta başka bir anlam kazanır. İlk okuyuşta fark edilmeyen bir cümle, yıllar sonra insanın hayatını açıklayan bir düşünceye dönüşebilir. Bu yüzden böyle eserler bir kez okunacak kitaplar değil. Her dönüşte başka bir kapı açıyorlar.
Kendime Düşünceler bana özellikle şunu hissettirdi: İnsan dış dünyayı tamamen kontrol edemez ama kendi zihnini, tavrını ve karakterini şekillendirebilir. Modern dünyanın gürültüsü içinde bu düşünce inanılmaz derecede değerli geliyor bana. Sürekli tüketmeye, öfkelenmeye ve kıyaslamaya itilen insan için Marcus Aurelius’un satırları adeta zihni sakinleştiren bir liman gibi.
Bazı kitaplar bilgi verir, bazıları ise insanın iç dünyasına dokunur. Kendime Düşünceler benim için ikinci türden bir eser. Yalnızca okunacak değil, hayatın farklı dönemlerindeReklam
“Sessizce Değiştiren Bir Metin”
Böyle Söyledi Zerdüşt benim için her okuyuşta başka bir yüzünü açan kitaplardan biri oldu. İlk okumada sadece yoğun ve yorucu gelmişti, ikinci ve üçüncü okumadaysa altındaki düşünceler yavaş yavaş belirginleşmeye başladı. Nietzsche’nin dili bazen şiir gibi, bazen de bilerek sert ve karmaşık; bu yüzden tek okumada tamamen sindirmek gerçekten zor.
Kitap boyunca insanın kendini aşması, sürü psikolojisinden çıkması ve kendi değerlerini yaratması fikri çok güçlü işleniyor. Özellikle Zerdüşt karakterinin yalnızlığı ve insanlarla kurduğu mesafe bende en çok iz bırakan şeylerden biriydi. Bazı bölümler insanı derinden etkilerken bazı sayfalar ise tekrar tekrar okunmayı istiyor.
Bence bu kitap “anladım ve bitti” denilecek bir eser değil; her dönemde farklı hissettiren, insan değiştikçe anlamı da değişen bir kitap. Ağır ama aynı zamanda çok katmanlı olduğu için kesinlikle birden fazla kez okunmayı hak ediyor.Felsefe
Böyle Söyledi Zerdüşt benim için her okuyuşta başka bir yüzünü açan kitaplardan biri oldu. İlk okumada sadece yoğun ve yorucu gelmişti, ikinci ve üçüncü okumadaysa altındaki düşünceler yavaş yavaş belirginleşmeye başladı. Nietzsche’nin dili bazen şiir gibi, bazen de bilerek sert ve karmaşık; bu yüzden tek okumada tamamen sindirmek gerçekten zor.
Kitap boyunca insanın kendini aşması, sürü psikolojisinden çıkması ve kendi değerlerini yaratması fikri çok güçlü işleniyor. Özellikle Zerdüşt karakterinin yalnızlığı ve insanlarla kurduğu mesafe bende en çok iz bırakan şeylerden biriydi. Bazı bölümler insanı derinden etkilerken bazı sayfalar ise tekrar tekrar okunmayı istiyor.
Bence bu kitap “anladım ve bitti” denilecek bir eser değil; her dönemde farklı hissettiren, insan değiştikçe anlamı da değişen bir kitap. Ağır ama aynı zamanda çok katmanlı olduğu için kesinlikle birden fazla kez okunmayı hak ediyor.Güzelliğin Ardındaki Çürüme1K
Dorian Gray'in Portresi benim için sadece bir hikâye değil, insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesi oldu.
Oscar Wilde, güzelliğin büyüsünü öyle bir anlatıyor ki, bir süre sonra bunun aslında ne kadar tehlikeli olduğunu fark ediyorsun.
Lord Henry karakteri, kitabın en çarpıcı yanı. Söylediği her söz insanı düşündürüyor ama aynı zamanda Dorian’ı yavaş yavaş zehirliyor. Gerçekçi mi, yoksa tehlikeli mi… karar vermek zor.
Dorian ise başta saf ve etkilenmeye açıkken, zamanla kendi arzularının esiri oluyor. Güzelliğini korumak uğruna ruhunu kaybetmesi, kitabın en sarsıcı tarafıydı.
Basil’in sanatı ise masumiyetin ve gerçek duygunun temsilcisi gibi… ama o bile Dorian’ın değişiminden kaçamıyor.
İnsan yaptıklarının izini gerçekten silebilir mi, yoksa sadece görünüşünü mü kurtarır?
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Güzellik geçici, ama insanın içindeki çürüme mutlaka bir yerde ortaya çıkar.