deniz
@tidalwave
20
sabırsızlık ve tatlı bir bekleyişle ölümü özler gibiydim.
Reklam
kendi kendime sık sık yarın buna başlıyorum -kesin olarak yarın- diyordum, ama beni hayatın kucağına atacak yolculuğu hep bir gün öteye bırakıyordum.
kendi kendine, "hayır," diyordu, "küskün değilim ben, hayır. canım sıkılmıyor." bunu "dertleri unutmak" diye adlandırıyordu.
...ölümle yapılacak savaşın uzaması için karın bölgesine nişan alınması; seyirci, hayatın ne denli sessiz bir yalnızlık olduğunu anlasın diye kurbanın uzun, yas dolu, yakınmalı haykırışlarla bağırması gerekiyordu. bunun ardından ben de, içimin derin ve gizli bir köşesinden kurbanın haykırmalarına bir cevap olarak yükselen kuvvetli, coşkun bir haykırışla bağıracak gibi oluyordum. aldığım zevk, ilk insanın avlanırken duyduğu zevkin eşi değil miydi?
güneş nasıl yanıp tutuşuyorsa ben de yalnızlıktan öyle yanıp tutuşuyordum.