deniz
@tidalwave
20
isteklerden kurtuldum, yalnızca onların yol açtığı ruhsal acılar kaldı geriye.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
yaşam böylece geçip gidiyor, zaman geri gelmiyor; bense işte bu yüzden, kaçan çalışma fırsatlarının bir daha elde edilemeyeceğini bildiğim için, hiç durmadan çalışmaya kararlıyım. şiddetli bir kriz sonucu resim yapma yetisini tümüyle yitirebilecek benim gibi biri için özellikle önemli bu. krizler esnasında, ağrıya ve acıya karşı gereğinden fazla korkaklaşıyorum. daha çok tinsel bir korku bu; ve eskiden iyileşmek için hiçbir istek duymazken, belki de bu korku yüzünden şimdi iki kişinin yiyeceği kadarını yiyorum, çok çalışıyorum ve hastalığımı nüksetmesin diye diğer hastalarla ilişkilerimi kısıtlı tutuyorum. kısacası iyileşmeye çalışıyorum artık - kendini öldürmeye kalkmış ama suyun çok soğuk olduğunu anlayınca var gücüyle yeniden kıyıya dönmeye çalışan bir adam gibiyim.
buraya geleli neredeyse bir ay oldu. bu süre içinde, başka bir yerde olma isteğini bir kez bile duymadım. yalnızca çalışma isteği her an artıyor. burada kalan öteki kişilerde de belirgin bir istek görmüyorum dışarıda olmak için. belki de bu, dışarıdaki yaşama hiçbir zaman katılamayacak kadar paramparça olduğumuz duygusundan ileri geliyor.
sevgili oğlum, yakında hastalığımın düzeleceğine ve beni artık kapalı tutmayacaklarına inanıyorum. yoksa, alışmaya başladım buraya; ölünceye dek bir akıl hastanesinde kalmak zorunda olsam da sanırım bu durumu kabullenebilirdim. içerde de resmi yapılacak konular bulmakta güçlük çekmezdim herhalde.
tanımlanması olanaksız, belli belirsiz bir keder sürüp gidiyor içimde.