Ve en yakın arkadaşım büyük kızım, milyonlarca hayal kırıklıklarını; anneanne, dede, dayı, teyze kavramları hayatından damla damla çıkarken sende bıraktığı suskunluğu ve içe kapanmanı da asla unutmayacağım.
O kadar hızlı büyüttü ki bu travma beni, artık yaşıtlarımın çok önündeyim ve daha iyi anlayabiliyorum yaşamın anlamını. Unutmaya çalışmıyorum; eskimesi ve aynı acıyı hissettirmemesi için zaman gerektiğini biliyorum.
Bu olayları yaşayan çocuk, hikâyesini anlatırken suçluymuş gibi utanıyor. Zaten yaşadığı zulüm ona yük değilmiş gibi bir de tüm bunları anlatırken utanıyor.
Her defasında defalarca yıkanıyordum üstümden akıp gitsin diye ama bir işe yaramıyordu. Yine de kendimi pis hissediyordum. Kaç kere vücudumu yaktım bu yüzden.