elif nisa
@timolator
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Rooney dünyasına adapte olabilmek, onun karakterlerini yargılamadan inceleyebilmekte biraz zorlanıyorum. Intermezzo'da 5 karakter de birbirinden çok farklı ama bir o kadar aynı. Umursamaz izlenimleri arkasında sevgiye muhtaç, git dedikleri kişilerin gitmemesi için içlerinden dua eden duygusallar. Peter ve Ivan'ın abi kardeş ilişkisi histerik bir örüntü izlerken yas sürecinin gölgelerini de barındırıyor. Ivan ve Margaret sevginin iyileştirici gücünü temsil ederken; Peter, Slyvia ve Margaret anlaması daha zor bir döngüdeler.
Kitabın genel izlenimini iki alıntıyla aktarmak istiyorum:
"Konuşarak, akıllarına ne gelirse söyleyerek sokaklarda yürümek, salt bu eylem, aynı hızda birlikte yürümek ve konuşmak, daha fazlasını başarmak, daha yüce bir amaç uğruna değil, sadece birbirini eğlendirmek ve memnun etmek, diğerini aptalca güldürmek için konuşmak, sözcüklerin yükselmesine, nemli tuzlu havada sonsuza dek dağılmasına izin vermek."
"Kimse mükemmel değil. Bazen insanlardan kusursuz olamlarını beklersiniz ve kusursuz olamadıkları için onlardan sonsuza kadar nefret edersiniz, oysa onların suçu değildir, sizin suçunuz da değildir. Yalnızca sahip olamadıkları için size veremeyecekleri bir şeyi istemişsinizdir."
Okurken sindirmesi zor olan, kimi yerlerde biraz darlayan bir kitap olsa da zamana yayarak okumak ve biraz da normallik algılarından uzaklaşıldığında zevk alınabilecek bir kitap.
