Puan vermedi
Sessizlik bazen en gürültülü ses gibidir. Sen susarsın, kalem senin yerine konusur.
Yazarın okuduğum ilk kitabı, roman ikiye ayrılmış ilk bolum Refik(baba), Zeynep (anne) iki karakterin yaşadıkları, sabır terazısınden geçişleri anlatılmış. İkisinin hikayesinin bittiği yerde ogulları Timur ve üniversite de tanıştığı Elif arasındaki hikaye başlamış... Ülkemizin tanık oldugu darbe doneminde ınsanların yaşadıkları çocuklarının gozunden kaleme aktarılmış. Geçmişin yuku konuşulmayan her dakika insanları ezmiş... konuşmak ısteyen kalemine sarılmış, kalemine sarılan umuda tutunmuş... Bazen ınsana miras kalan kalemin sesi olurmuş.
Hikaye bütünlüğü, dilinin sade ve anlaşılır olması guzeldi okuyacak olanlara keyifli okumalar diliyorum.️
ŞizofrenDuygu ve Düşünce
Kitabı bitirdim. Açıkçası ilk sayfalarda bir delinin hayatını ve düşüncelerini okuyormuşum gibi hissettim. Hikâye ilerledikçe olayların nereye bağlanacağını çok kestiremedim ama merakımı da canlı tuttu.
Kitapta en çok hoşuma giden şeylerden biri, aralarda varoluşçuluk, insanın kendini sorgulaması, inanç ve hayatın anlamı gibi konulara değinmesiydi. Bu kısımlar bence kitabın en güçlü taraflarından biriydi. Bazı yerlerde durup düşündüğüm, hatta altını çizmek istediğim bölümler oldu.
Final kısmı ise beni gerçekten şaşırttı. O ana kadar okuduklarımı farklı bir açıdan değerlendirmeme neden oldu. Spoiler vermeden anlatmak zor ama kitabın sonu bence en etkileyici kısmıydı.
Genel olarak akıcı, merak uyandıran ve zaman zaman düşündüren bir kitaptı. Psikolojik romanları ve insan zihnine dair okumaları sevenlerin ilgisini çekebileceğini düşünüyorum. Ben severek okudum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
@okumacemberiolusturalim etkinliğimizin 4. kitabı da okunanlar arasında yerini aldı. Uzun zamandır yorumlarından takip ettiğim, listeme bir alıp bir çıkardığım #şizofren sonunda aklımı çeldi. Biter bitmez "bu kitap tekrar okunur" dedim.
Doğumda annesini kaybetmiş, babasının intiharına şahit olmuş, hem yük olarak görülmüş hem acınılmış, kendisini her şeyden soyutlayıp kafasının içinde ki seslere kulak vermiş bir gencin hikayesi... Seksenlerin darbesine şahit olduğundan anarşist denilen, işkence gören, kayıplar veren, aklını yitirmesine de, bulmasına da sebep olacak kadar aşık olan bir gencin hikayesi... Şizofreni demişler ama, yaşadığı şartlara bakarsanız benden akıllı.
Hikayesine çok üzüldüğüm karakterlerle dolu kitap. En başında farazi olduğu söylense de, gerek tutukluların gerekse hastaların üzerinde uygulanan yöntemlerin etkisinde kalmamak mümkün değil. Bir de anlatılanlar canlanıyorsa gözlerinizin önünde vay halinize...
Çok uzun zaman önce medikal sektöründe çalışmıştım. İhale için gittiğim ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde satın alma bölümü, hastaların havalandırmaya çıktığı bahçenin arkasındaydı. Şahit olduğum görüntüler uzun zaman gitmemişti aklımdan. Hele dışarı nasıl çıktığına hasta bakıcının bile şaşırdığı birinin yanımda bitivermesi. Kitapta bahsettiği gibi unutmuşum rahatlamışım meğer. Tekrar hatırlamak hem acıttı, hem korkuttu.
"Ne zaman sona ereceğini bildiğimiz acılar, acıtıcılığını yitirir. Çünkü teselli kazanır."
"Bir baba evladına önce ölümü ve susmayı öğretmeli. Kavgasızlığı değil, doğru sebepler için kavga etmeyi öğretmeli. O nasılsa yaşamayı ve konuşmayı öğrenir."
Sessizliğinin Mirası
Merhaba Sevgili Okur
1970'lerin sonunda yaşanan siyasi çalkantılar, Refik ve ailesinin hayatını derinden etkiler. Doğacak çocukları için güzel hayaller kurarken Refik tutuklanır ve yıllarca ailesinden ayrı kalır. Hapisten çıktığında oğlu Timur büyümüş, eşi Zeynep ise hayatın yükünü tek başına omuzlamaktan yorgun düşmüştür.
Yıllar geçerken hastalıklar ve kayıplar peşlerini bırakmaz. Önce Zeynep'i, ardından Refik'i kaybeden Timur, henüz genç yaşında hayatla tek başına mücadele etmek zorunda kalır. Tüm zorluklara rağmen eğitim hayalinden vazgeçmez ve Ankara'da İletişim Fakültesi'ni kazanır.
Kelimelere sığınan Timur, yaşadığı acıları ve 1980'lerin yaraladığı insanların hikâyelerini kaleme alır. Aşkı, kaybı, özlemi ve umudu içinde barındıran bu roman; bir dönemin sessiz mücadelesine ışık tutuyor.
Bazı yaralar yıllar geçse de kapanmaz; yalnızca kelimelere dönüşüp yaşamaya devam eder.
Bir dönemin yaralarını, aile özlemini ve umutla ayakta kalma mücadelesini okumak isteyen herkesin ilgisini çekebilecek güzel bir roman.
✿Hep kitapla kalın
Bir şizofrenin gözünden...
Kitabı spoilersız anlatmak zor. Ana karakterimizin annesi doğum yaparken ölüyor, babası da çocukken intihar ediyor. Kahramanımız da amcasının yanına sığınıyor ama sonu yetimhane oluyor. Zamanla aynalarla konuşmaya başlayıp şizofrene bağlıyor. Psikoloji okuyamaya başlıyor. Üniversitede kendisini sağ-sol kavgasının ortasında bulan kahramanımız bir kadına saplantı derecesinde aşık oluyor. Sonra kendisini tımarhanede bulan kahramanımızın başından geçenleri okuyoruz. Yaşadığı dönemi, tımarhanedeki tedavi (!) yöntemlerini okuyoruz.
Kitabın sonu beklediğim gibi bitmedi. Kendi düşündüğüm final, bir zamandan sonra yaşadığı her şeyin, konuştuğu kişilerin, üniversitedeki arkadaşlarının, tımarhanedeki arkadaşlarının şizofreniye bağlı görülen hayaller olduğu, hastanede de bir şekilde bunu fark etmesi ve iyileşmesi şeklindeydi.
Yazarın anlatım tarzını beğendim, diğer kitaplarını da okuyacağım.
Beni bu kitapta en çok üzen hikaye Adem ve Güldestenin hikayesiydi. Timurla Ahu'nun hikayesi de güzeldi ama beni asıl Timur'un ailesiyle yaşadıkları ablası ile zorlukları, annesinin ölümü ve daha birçok şey. Açıkçası 
Gökçen 'e kıyasla daha dramatik havası var 
Bülbül Kapanı I 'nın o yüzden daha depresif olduğunu söyleyebilirim ama çok kaliteli bir hikaye ortaya koymuş yazarımız Gökçen serisini çok seven biri olarak bu seriyi de seveceğimi düşünüyorum.
Gökçen 'e kıyasla daha dramatik havası var Bülbül Kapanı I 'nın o yüzden daha depresif olduğunu söyleyebilirim ama çok kaliteli bir hikaye ortaya koymuş yazarımız Gökçen serisini çok seven biri olarak bu seriyi de seveceğimi düşünüyorum.