Tuğba KARATAŞ ARAYIT
@tka_tka
Hayatımız dökülüyordu. Dökülen hayatımız, karşımda duran aynanın çerçevesine benziyordu. Hayatımız alçıdan yapılmış, üstüne altın yaldız sürülmüştü. Altın döküldükçe aslımız meydana çıkıyordu. Osman'la geçirdiğim, sekizi evli dokuz yıldan sonra benden kalan dökülen saç, gevşeyen ten, buruşan yüz, çürüyen beden ve bütün bunları umutsuzca, çaresizce durdurmak için yekpare mermer tezgâha sıraladığım ingili ve bingili şişeler, janjanlı kavanozlar içinde yığınla losyon, tonik krem ve serumdan ibaretti.
Tuğba KARATAŞ ARAYIT
, bir kitap okuduPuan vermedi·264 syf.·
8 günde okudu
·Okunma: 25 Ocak 2026 18:25
·2026 4. kitabı
Tuğba KARATAŞ ARAYIT
, bir kitap okuduPuan vermedi·408 syf.·
5 günde okudu
·Okunma: 16 Ocak 2026 14:06
·2026 3. kitabı
Hayat varsa acı hep olacak Behiye. Sadece yaşayanlar acı çeker yeryüzünde. Nerede olurlarsa olsunlar, kim olurlarsa olsunlar. Acı dediğin, üzerimize geçirdiğimiz kırk yıllık hırkalara benzer. Kimse beğenmez ama üşüyen herkes uysalca giyer. Ve hayat , benim bildiğim en soğuk yer. Hepimiz üşümeye içimizden başlıyoruz. Derinlerden, çukur gibi, kuyu gibi, yürek gibi bir yerden. Bir elma neresinden başlarsa çürümeye işte tam oramızdan buz gibi üşüyoruz. Farkına dahi varmadan aynı kadere sürükleniyor, aynı yazgıya kilitleniyoruz.
Ama kendime kızmıyorum. Biliyorum ki insan dediğin melanetten ve iyilikten, alçaklıktan ve faziletten, zorbalıktan merhametten, korkaklıktan ve cesaretten, nefretten ve sevgiden karılmış bir hamurdur. İyilik, fıtratın mutlak kararı değil, ancak içimizdeki aydınlıkla karanlığın giriştiği savaşın ganimeti olabilir. Geçen mektubunda söylediğin gibi, masumiyet çoktan terk ettiğimiz bir şehir, sadece çocukların bildiği eski bir şiir...