Bazen kendi kendimin elinden kurtulurdum
Kalbimi bir çamurda çırpınırken bulurdum
Ruhum bir heykel gibi düşüp parçalanırdı
Bu sesleri duyanlar gülüyorum sanırdı
Sevginin zaman zaman yanlışa düştüğünü değil, aslında temelden yanlış olduğunu söyler. İmgelemimiz, başka birisine aslında onda bulunmayan üstünlükleri yansıttığında, aşık oluruz. Bir gün gelir bu düş dünyası yok olur, böylece sevgi de ölür. Bundan önce yaptığımız gibi sevginin kör olduğunu söylemekten de beter bir şeydir bu. Stendhal'a göre sevgi körlükten de beter bir durum içinde doğar; düş ürünüdür. Gerçek olanı görmemekle kalmaz; onun yerine konacak bir gerçeklik yaratır.