I like not knowing about some things. Yes. I like it. Because it feels comfortable to me. I take refuge in the comfort of saying "I don't know." I read the Elephant Man story for the first time in this book. But I didn't know it was a famous story and based on a true event. Absolutely. So I'm glad I read it without knowing anything about it. Because it didn't affect my feelings.
I did a simple reading and I have simple feelings. Not exaggerated. The Elephant Man was a human and never a creature. Monster or creature. He was human. What about the other people? They are prejudiced. As always. I think the real creatures are the other people. Because they wounded a wounded person again and again. That evil requires having an evil heart. Right? Clear... Apart from that. The book is very easy to read because when I didn't know a word, I looked up its meaning on the next page. It was very comfortable. I didn't use a dictionary. Besides, this was a first-level reading. Beginner level. I will watch the movie. Of course, I will watch it in English. Because I made a promise to Professor Akif. Just like he promised Fuat Sezgin.
I know I'll always be grateful to him. That's it. That's all I know.
I had a crazy idea today. I've been reading Harry Potter for 23 years. It's time I started reading it in English. That's real magic!
Türkçe İngilizce Karşılıklı Hikayeler (10 Kitap Takım)Özer Kiraz · Özer Kiraz Yayınları · 20251 okunma
Hepimiz yavaş koşmayı ögrenmeliyiz.Alıntı
Hepimiz yavaş koşmayı öğrenmeliyiz.
Bazı anlar vardır ki bizim için durur; bazı anlardaysa zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamayız. Hatta öyle bir an gelir ki, hayatın getirdiği ağır yükler ve sorumluluklar yüzünden güneşin doğuşundaki o harika mavileri, sarıları fark edemez hale geliriz.Geçenlerde otobüsle eve dönerken tam olarak bunu düşünüyordum. Gökyüzünde muazzam bir gökkuşağı vardı ama otobüsteki hiç kimse ona dikkat etmiyordu. Kimisi uyuyor, kimisi telefonda bir şeyler izleyerek vakit öldürüyor, kimisi de sohbet ediyordu. Dışarıda akıp giden o eşsiz güzellikten kimsenin haberi yoktu.Binlerce Mavi de tam olarak bu noktaya değiniyor: Hızlı akan zamana yetişme çabası, bir şeyleri kaçırma korkusu ve diğerlerinden geri kalmamak için teknolojiye zoraki uyum sağlama telaşı... Oysa bizim biraz yavaşlamaya ihtiyacımız var.Kitabın hissettirdiği duyguları, kalbimizde bıraktığı o derin izi kelimelerle anlatmak çok zor; sanırım okumadan ne demek istediğimi tam olarak anlamak mümkün olmayacak."
...Biraz yavaşlamamız lazım. Kitap bunu bize sadece insan karakterler üzerinden değil, şahane bir üçlü üzerinden anlatıyor:Üretim hatası sanılan ama aslında dünyaya kalbiyle bakabilen Coli, sistemin hız çarklarında sakatlanan yarış atı Today ve onları hurdalıktan çekip çıkaran Yeon-jae. Coli’nin o mekanik gövdesine rağmen gökyüzündeki binlerce maviyi fark etmesi, Today’in canı yanmasın diye kendini feda etmesi tam da bu yüzden. Robotların bile yavaşlayıp göğe baktığı bir dünyada, biz insanların bir otobüs camından dışarıdaki gökkuşağını göremeyecek kadar hızlanması ne acı..."
Şimdiden kitabı okuyacak olan okurlara iyi okumalar dilerim. Umarım her sayfasında kendinizden bir parça bulursunuz. Sağlıcakla kalın..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ah çooook güzeldi Bir süre Kore edebiyatından eserler okuyunca biraz önyargıyla başlatmıştım ama çok severek okudum. Koli ya da diğer adıyla Bro-koli Koli bir Humanoid jokey yani robot jokey. Today de atımız. Koli diğer humanoidlerden farklı çünkü oluşturulurken yazılım hatası yapılmış. Bir insan gibi nefes alıp duygu taşımasa da titreşimlerden çıkarımlarda bulunabiliyor. Hikayemiz Attan düşen jokey in parçasının bozulması ve parçalanmak üzere samanlılara beklerken bir kızın onu görmesiyle başlıyor. Kızımız da tesadüf odur ki küçüklüğünden beri robotlara karşı çok ilgili. Herkesin birbirine faydasının dokunduğu,fedakarlığın,aile kavramının,özlemin ,özgürlüğün,durup yavaşlamanın çok güzel anlatıldığı bir kitap
Yakın gelecekte robotların geliştiği ve hayatımıza karıştığı bir dönemi anlatıyor kitap. Hipodromda atların üstünde artık insanlar değil robot jokeyler (humaoidler) var. Koli onlardan biri. Koli'nin yapım aşamasında yapılan bir yanlışlık nedeniyle bir robotun yaşadığı insansı hisleri okuyoruz. Aynı zamanda koştuğu atla bağını...
Diğer yanda da babalarını kaybetmiş 2 kız ve bir annenin hayatı var. Yaşamın zorluğu yanı sıra küçük kızın robotlara olan ilgilsi koli yi sahiplenmesi ve birlikte Today (yarış atı) i kurtarmaya çabaları çok güzel.
Hikaye yorucu değil olaylar sakin akıyor. Ama her bölümde her sayfada bir sürükleniş ve merak var.
Keyif alarak okudum. Zamanımın daha müsait olmasını ve daha kısa sürede tamamalayı isterdim.
A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
Mekanik Bir Dünyada Ritmini Arayanlar: "Binlerce Mavi"
İlk bakışta fütüristik bir arka planda robotlar ve yarış atları üzerinden dönen bir anlatı gibi görünse de, özünde "hız", "verimlilik" ve "kusursuzluk" adı altında sömürülen yaralı ruhların derin bir psikolojik ve toplumsal analizidir. Yazar, modern dünyanın acımasız dişlileri arasında kenara fırlatılmış karakterleri bir araya getirerek, her birinin acısından ortak bir iyileşme manifestosu çıkarır.
1. Kırık Adımların Sembolizmi ve "Yürüyememe" Metaforu
Kitabın en güçlü tematik katmanı, ana karakterlerin tamamının bir şekilde "yürüyememe", "koşamama" ya da "ritmini bulamama" çıkmazında birleşmesidir. Hikayede hareket kabiliyeti, sadece fiziksel bir eylemi değil; bireyin hayattaki özgürlüğünü ve kendi varoluşunu gerçekleştirme gücünü sembolize eder:
• Eunhye: İmkan tanınsa çoktan yürüyebilecekken, kapitalist dünyanın en büyük ilüzyonu olan "para" engeline takılan ve tekerlekli sandalyesine mahkum edilen gencecik bir kızdır. Onun yürüyememesi, sistemin insan hayatına biçtiği maddi değerin trajik bir yansımasıdır.
• Today : İnsan hırsları uğruna daha küçücük bir canken pistlerde hoyratça koşturulan, eklemleri mahvolduğunda ise ölüme terk edilen bir attır. Today, sistemin "işi bitince atılacak nesne" muamelesi yaptığı tüm canlıların dilsiz sembolüdür.
• Bokyung : Pırıltılı oyunculuk sahnelerinden bodrum katındaki tencere başına inen bu kadın, aslında psikolojik olarak "yürüyememektedir". Geçmişin yakan yası, rüyalarına giren o yanık eldivenler ve ailesinin yükü altında ezilirken bir kez bile "Yoruldum" diyememesi, onun kendi hayatından ve hayallerinden vazgeçtiğini gösterir.
• Koli : Etten kemikten duyguları olmayan bir makine olmasına rağmen, eski anıların gücüyle hayatı yeniden yeşertebileceğimizi keşfeder. Today’in yaşama arzusunu o küçücük mikro-titreşimlerle