ömer selçuk

İnsanoğlu acayip bir yaratık; yeni yaşamımın orta yerinde, isteklerim henüz gerçekleşmişken bazen ne tuhafsa öyle oluyordu ki, geçici, hafif, sanki tüller gerisinden duyumsanan bir özlem üzerime çullanıyor, yalnızlık, hatta can sıkıntısı ve boşluk içinde geçirilen günleri aramaya başlıyordum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaten işi mutluluk ya da mutsuzluk açısından ele almak düpedüz budalalıktır; çünkü bana öyle geliyor ki, yaşamımın en mutsuz günlerini en neşeli günlerine değişmezdim.
1967 Pazartesi 13 Şubat (Behmen ayının 24, 1345): Saat 4:30, araba kazası ve yaşamının noktalanması. Çarşamba 15 Şubat, 32 yıl ve bir ay yaşayan o genç ellerin durmadan yağan karın altında toprağa verilişi.  
Her zamanki gibi, insan ne kadar daha az umarsa yaşamında bir o kadar daha rahattır