Kapitalist tüketim toplumlarında dostluk da belirli amaçlara hizmet eden bir tüketim metaı haline gelir. Dostlar bize yararlı bir şeyler sağlayabildikleri sürece dost olarak kalır ve ilgiyi hak ederler. Bu karşılıklı bağımlılığa dayalı, pazarvari kontrat ilişkileri marifetiyle ‘dost’ karşılıklı olarak menfaatlerimizi karşıladığımız bir nesneye dönüşür.
Para değilse, mutluluğu sağlayan şey ne?
Mutluluğu sağlayan en önemli etken, yakın sosyal ilişkiler. Öznel iyilik hissini, diğer
insanlara duyduğumuz bağlılıktan devşiriyoruz.
Mutlu olmakla toplumsal bağlılık, bağlanabilme,
dostluk kurabilme arasında bir ilişki var.
‘Kalpten kalbe bir yol var’ ve işte o yol,
insanları mutlu ediyor.