Düştüğün yanılgıya üstün başın toz toprak,
Savaştığın meydanda kazanmaktır hak.
Kalkıp da yerden , doğrulduğun her nefesten,
Yaralarını saracak olmaktı en büyük meselen.
“Mezardaki toprak ne anlasın çiçekten; kalbi kuruyan insan da sevgiden anlamaz.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İşte o şiirden bir mısra
Yaslan göğsüme sevdiğim
Benim gönlüm gök gibidir,
açık deniz gibidir.
Pas tutmaz benim içim,
Yeryüzü gibidir,toprak gibidir.
Sen ki güneş gibisin,
Ay gibisin bazen
Amerika'yla el sıkış, tarafsız olun manşeti
Var çetin bi' savaş burada, yeter ulan, bi' fark edin şu hali
Darp edip gelen NATO'yla savaş laneti
Korkma, elbet yıkılmı'cak müslümanın mabedi
Orta Doğu'da vahşet, toprak altı toplu mezarlar
Yapmadığınız şey kalmadı sussun diye ezanlar
Ebu Cehil ordusunda nöbet tutan Sezar'lar
Fizan'dan gelen bu ses diriltir atamı mezardan
Neden savaş yanlısı hep tuttuğunuz taraflar?
Playboy'a poz vermekse anladığınız sanattan
"Barış Bildirgesi" dediğin olmamalı bi' paragraf
Ki Pentagon'da verilmiyor özgürlüğüne anahtar
İsrail'e saygı duruşu fikriniz de ortak akım
Diliyorum ki bütün makam araçlarınız yolda kalır
"Nedir sorun?" sorma, takıl; format atın, o noksan akıl
Düzelemeyiz var oldukça siktiğimin pop sanatı.
Bir şey söyle
Denizler tutuşturulduğunda
Dağlar yürütüldüğünde
Bir şey söyle
Yıldızlar semadan bir bir
döküldüğünde üstümüze
Bir şey söyle
Ben seni unuturum
Söyle
Yer başka gök başka olduğunda
Sallanıp çalkalandığında uçsuz
bucaksız sema
Hani biz
ateşin etrafını sarmış
pervaneler gibi olduğumuzda
Bir şey söyle
Unuturum ben seni, söyle
Kalplerde gizlenenler ortaya döküldüğü zaman
Gök yarıldığı zaman
Ne oluyor bu yere dediği zaman insan
Ve kalakaldığında yüzkarası
şiirlerim
Ve sensiz bir zaman
ve ayaklarımızın altından toprak
kayıp
Dümdüz eğildiği zaman
Bir şey söyle
Defterler açıldığında gökyüzü
sıyrılıp
alındığında
Aşk RisalesiŞiir
Uzanalım toprağın altına
Çiçekler mayalansın göğsümüzde
Bu akıp giden, bu kör gidip yol giden
Kalabalıkları bu insanları
Ezen çiçekleri, bir kere bile farkına varmayan
Dökülen bu yıldızları yağmur birikintilerine
Çiğneyerek geçen bu adamları ve kadınları
Uyarmak için, bir an durdurmak için
Bu bizi terkeden, bacaları öksüz ve boynu bükük
Bırakıp giden leylekleri, o güzelim hacı leylekleri
İçimizde sonsuzluk kavislerinden izlerini taşıdığımız
Ama şimdi kendimizi zorlasak da
anımsayamadığımız tasarlayamadığımız
o kırlangıçları
Ah tekrar dönülebilir mi? yaşayabilirmiyiz,
Uzansak yerin altına ve toprak olsak.
Erdem Bayazıt
Erdem Bayazıt