içimden gülmek geldiği için diğil de gülümsemek için gülüyorsam sırf insanlara pozitiflik saçmak için kendimi hep gülerek mutlu görererk en gereksiz şeyleri bile heyecanlı bir şekilde anlatarak kendimi yoruyorsam... bir nevi pollyannacılık oynamış olmuyor muyujm? tek fark,ben kendimi diğil, başkalarını mutlu olduğuma ikna ediyorum.eğer yalanınız gerçekten iyiyse kendinizi bile kandırabilirsiniz. herkesin bıkıp usanacağı sonunda bu anlamsızlığın bir ötesi olmadığı anladığı bir zaman gelecektir işte benim için o zaman tam şuan madem artık kendimi kandıramıyıorum, o yeteneğimi kaybettim... sırf başkaları mutlu olsun diye kendim mutluymuş gibi davranamam bir süredir bunu yapıyordım ama artık sıkıldım.