Sahiden İyi Mi Noeller :))
Hikâye, sert mizacı ve ailesiyle sorunlu ilişkileriyle tanınan yaşlı milyoner Simeon Lee’nin Noel’de tüm ailesini malikanesine davet etmesiyle başlar. Uzun süredir bir araya gelmeyen aile bireyleri bu davetle birlikte geçmiş hesaplaşmalar, kıskançlıklar ve miras gerilimiyle yüzleşir.
Noel gecesi, evden korkunç bir çığlık duyulur ve Simeon Lee odasında vahşice öldürülmüş halde bulunur. Oda kilitlidir ve olay yerinde büyük bir karmaşa vardır. Evde bulunan herkes potansiyel şüphelidir; çünkü her birinin Simeon Lee ile geçmişten gelen bir çatışması ya da çıkar ilişkisi vardır.
Olayı çözmek için Hercule Poirot devreye girer. Poirot, klasik yöntemleriyle yalnızca ipuçlarını değil, karakterlerin davranışlarını, yalanlarını ve gizledikleri duyguları da analiz eder. Görünüşte karmaşık ve imkânsız gibi duran cinayetin ardında ustaca planlanmış bir gerçek yatar.
Kitap; aile içi çatışmaları, para ve mirasın insan ilişkilerini nasıl zehirlediğini, Noel gibi “birlik” temalı bir zamanda bile kötülüğün ortaya çıkabileceğini gösterir. Sürpriz sonu ve zekice kurgusuyla Agatha Christie’nin en güçlü kitaplarından biridir.
Ufak Spoiler
Şimdi olay şöyle : Kötü kalpli bir babanın noel için kendisine dargın, kızgın olan bütün çocuklarını bir araya getirip eğlenme isteğinin kendi ölümüyle sonlanmasıyla başlıyor.
Çocukların hepsi ayrı karakter de, eşleri ap ayrı karakterde, bir de üstüne gayri meşru çocuklar eklenince başlasın şamata :)
Bu kitapta katili bulmak için gerçekten agatha bize 1 2 ipucu vermiş, sonda farkettim. Ama o kadar ekstra şüpheli durum var ki, hangisi gerçek ipucu hangisi değil anlamak mümkün değil. Tam bi' ters köşenin tersi kitap. Tabi bir iki zorlama senaryo vardı ve katilin motivasyonu berbat yazılmıştı. Yani şöyle anlatayım, Poirot bey katile diyor ki : Babanın sana yaptığı kötülüklere o kadar kızmıştın ki dayanamadın. Ama bu kötülükler ne lafı bile geçmemiş. Sen katilin katil olmasının sebebini altını doldurmadan tek cümlede yazarsan olmaz. 2 puanı ordan kırdım. Ama bence daha çok kırılmalıydı. Katilimizin motivasyonu yok yani.
Ama işin sonunda kitap akıcıydı ve eğlendirdi az çok. Kafa dağıtmak için iyi bir kitap.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Klasik bir Agatha Christie romanı diyebilir miyiz? Bir cinayetle başlayan hikayede detaylarla verilen bilgiler, okurun tahmin etmesini bekleyen bir gelişme bölümü ve asla tahmin edilmeyecek şekilde sonuçlanan bir son. Hiç aklınıza gelmeyecek bir katil.
Kitabın sonu oldukça şaşırtıcıydı, hiç beklemediğim yerden vuruldum. Bu anlamda beni tatmin etmiş olmasına rağmen okurken merak uyandıran bir metin ama bir romandan çok bir gazete haberi okuyormuş tadı veriyor bence.
Ama sonundaki şaşırtmacaya tam puan hak ediyor bence. Genel itibari ile keyifli zaman geçirtebilecek, sizi hikayeye odaklayabilecek, merak uyandıran bir metin diyebilirim.
Agatha Christie 
Noel'de Cinayet
Agatha Christie Noel'de Cinayet
Macar yazar László Krasznahorkai bu yıl Nobel Edebiyat Ödülü’nün sahibi oldu. Nobel komitesinin ödül gerekçesi şöyle: Apokaliptik dehşetin ortasında, sanatın gücünü teyit eden etkileyici ve vizyoner eserleri için.
1989 yılında yayımlanan Direnişin Melankolisi ‘kıyamet güldürüsü’ diye nitelendiriliyor. Ödül gerçekçesini yansıtan bir kitap. László zor bir yazar, okuduğum ikinci kitabı, diğerlerini yavaş yavaş okurum :)
Direnişin Melankolisi’nde kısaca kasabaya bir sirk geliyor ve tek gösterileri kocaman ölü bir balinayı sergilemek. Gösterinin(!) ve Prens adlı bir karakterin etkisiyle halk kontrolden çıkıyor ve yağmalar başlıyor. Toplumsal çöküşünün irdelendiği bir roman. Hikaye bir Macar kasabasında geçse de zaman belirsiz, ancak kitabın yazıldığı tarihten ve yaşananlardan yola çıkarak komünist rejimin resmen son bulmadığı ama çöküş zamanı olduğu görülüyor. Bir geçiş dönemi; halk bezgin, umutsuz, her yer pislik içinde, çürümüşlük sokaklara da insanlara da yayılmış. Şeytan Tangosu daha öncesi bir zamanda, kitapta site diye bahsedilen bir kolhoz köyünde geçiyor. Yine halk bezmiş ancak hala bir kurtarıcı umutları, kenan arayışları var ve çamur motifi baskın. Direnişin Melankolisi’nde ise umut yok, çamurda debelenmek yok, kar yağmıştır ve halk o çamura saplanmıştır. Aranan kenan ise ölü bir balinadır diyebiliriz. Tabii balina aslında sonuna gelen totaliter ideolojinin, komünist rejimin bir metaforu. Genel olarak böyle yorumlasa da farklı okumalara açık. Trianon Antlaşması’yla Macaristan topraklarının %70’ini kaybetti, Macarlar için ulusal bir travma. Balina, büyük ve ölü Macar tarihinin metaforu olmaya da uygun. Çürüyen bir toplumun yansıması. Bu güçlü canlı artık seyirliktir, bir toplumun kendi çöküşüne karmaşık duygularla bakması gibi. Çok tanıdık…
Direnişin
Bazen geçmiş insana geride kalmış gibi gelmiyor..Agatha Christie'nin Noel'de Cinayet romanı, benim için yılbaşı süsleriyle parlatılmış bir aile fotoğrafının arkasına gizlenmiş derin bir çürümenin hikâyesi oldu. Christie bu romanda cinayeti yalnızca "kim yaptı?" sorusuna indirgemiyor. Aksine, aile denen yapının içinde yıllarca biriken öfkeyi, kırgınlığı ve suskunluğu adım adım açığa çıkarıyor.
Hikâye, zalimliğiyle nam salmış yaşlı Simeon Lee'nin, uzun süredir görüşmediği çocuklarını Noel için aynı çatı altında toplamasıyla başlıyor. Daha ilk sayfalardan itibaren bu davetin iyi niyetli olmadığı hissi seziliyor. Sevgiyle değil, hesaplaşmayla dolu bir buluşma bu. Ardından gelen cinayet ise neredeyse kaçınılmaz, çünkü Christie, okuru cinayetten çok önce, bu evde bir suçun doğacağına ikna ediyor.
Poirot'nun bu romandaki varlığı bana her zamanki gibi sakin ama keskin bir adalet duygusu hissettirdi. Olaylara duygusal tepkiler vermiyor. Aksine, herkesin saklamaya çalıştığı küçük ayrıntılara, yüz ifadelerine, kelimelerin arasına gizlenmiş niyetlere odaklanıyor. Özellikle insan karakteri vurgusu, bu romanın bel kemiğini oluşturuyor. Poirot için suç, yalnızca bir eylem değil, uzun yıllar boyunca beslenen bir ruh hâlinin sonucu.
Agatha Christie'nin Noel'de Cinayet romanı, benim için yılbaşı süsleriyle parlatılmış bir aile fotoğrafının arkasına gizlenmiş derin bir çürümenin hikâyesi oldu. Christie bu romanda cinayeti yalnızca "kim yaptı?" sorusuna indirgemiyor. Aksine, aile denen yapının içinde yıllarca biriken öfkeyi, kırgınlığı ve suskunluğu adım adım açığa çıkarıyor.
Hikâye, zalimliğiyle nam salmış yaşlı Simeon Lee'nin, uzun süredir görüşmediği çocuklarını Noel için aynı çatı altında toplamasıyla başlıyor. Daha ilk sayfalardan itibaren bu davetin iyi niyetli olmadığı hissi seziliyor. Sevgiyle değil, hesaplaşmayla dolu bir buluşma bu. Ardından gelen cinayet ise neredeyse kaçınılmaz, çünkü Christie, okuru cinayetten çok önce, bu evde bir suçun doğacağına ikna ediyor.
Poirot'nun bu romandaki varlığı bana her zamanki gibi sakin ama keskin bir adalet duygusu hissettirdi. Olaylara duygusal tepkiler vermiyor. Aksine, herkesin saklamaya çalıştığı küçük ayrıntılara, yüz ifadelerine, kelimelerin arasına gizlenmiş niyetlere odaklanıyor. Özellikle insan karakteri vurgusu, bu romanın bel kemiğini oluşturuyor. Poirot için suç, yalnızca bir eylem değil, uzun yıllar boyunca beslenen bir ruh hâlinin sonucu.Agatha Christie - Noel'de Cinayet
Agatha Christie'den okuduğum ikinci kitap Noel'de Cinayet. Hem aralık ayı ruhuna uygun hem de çıtır çerez okunup bitirilebilecek bir kitap arayışındayken aklıma daha önce okuduğum On Kişiydiler kitabı ile gelen yazarın mantıklı bir karar olacağına kanaat getirerek bir çırpıda okudum kitabı.
Buradan sonrası "Spoiler Alert!" benden söylemesi. :)
Kitapta herkesin sorgulandığı ve bulunan ipuçlarının gündeme getirildiği kısımlarda durup katil kesin bu çünkü böyle sebepleri var diye her bir karakter için ayrı bir cinayet senaryosu oluşturup, kitabın sonunda dumura uğramak beni biraz şaşırttı. Çünkü başından beri asla işaret dahi etmediği bir karakteri kitabın sonunda katil olarak gördük. Cinayeti işleme motivasyonu, aileye dahil oluşu sonda ancak anlaşılabildi elbette de, eğri oturup doğru konuşalım Agatha'cığım sence de biraz fazla göklerden düşmüş olmadı mı katilimiz ? Yani evet bir iki kez ağız ucu ile bize gayrimeşru çocuk atıfında bulunuldu ama bunu anlamalı mıydık gerçekten? Ya da anlayabilir miydik?
Sorgulama süreçleri, Hercule Poirot isimli dedektifimizin zekası ve detaycılığı okudukça beni daha bir etkisi altına aldı. Sherlockvari esintileri oldum olası sevmişimdir ve Mr. Poirot'a da hayran olmamak elde değil. Beyefendiciğimizin sorgu sırasında takındığı tavır, nokta atışı soruları okurken insanın beyin kıvrımlarını gıdıklar cinsten.
Öyle ya da böyle, Agatha Christie okumak polisiye filmi izliyor gibi hissettiriyor ve kitabı tüm eksi ve artıları ile sevdim. Öneridir.