“sanırım bende bir sorun var baba.”
“senin hiçbir sorunun yok.”
“evet var. bazen dünya yok olacakmış gibi hissediyorum. etrafıma bakmaya korkuyorum çünkü az önce baktığım şeyin yok olacağından korkuyorum. bazen de tam tersi oluyor, o zaman kanıt bulmak için etrafıma bakmam, dönüp her şeyi yoklamam gerekiyor.”
“neyin kanıtı?”
“var olduğumun.”
hiçbir şey göremiyor. oysa her şeyin bir şekli vardır. karanlık, belki de hayatın bir anında kendinizi maskesiz gördüğünüzde hep olduğu gibi aslında hep kristal berraklığındadır.