Osamu Dazai'nin şu ana kadar 3 kitabını okudum. İnsanlığımı Yitirirken'deki melankolikliği beni fena boğmuştu ama bu kitapta o kadar da rahatsız etmedi. Belki de kitabın kısalığındandır.
Onun dışında kendisinin kadınlara olan bakış açısını zaten rahatsız edici bulmuştum ama bu kitapta daha da rahatsız ediciydi. Üzücü
"Doğru umut ve doğru arzulara sahip olmadığımız için azarlanıyoruz, peki ama doğru idealin peşinden koşsak, bu insanlar bize destek olup rehberlik edecekler mi acaba?"