zep
@tswynp
211
better days comin' for sure
ankara
34 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Osamu Dazai'nin şu ana kadar 3 kitabını okudum. İnsanlığımı Yitirirken'deki melankolikliği beni fena boğmuştu ama bu kitapta o kadar da rahatsız etmedi. Belki de kitabın kısalığındandır.
Onun dışında kendisinin kadınlara olan bakış açısını zaten rahatsız edici bulmuştum ama bu kitapta daha da rahatsız ediciydi. Üzücü
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
okuyalı bir ay falan oldu aslında ama bir anda inceleme yazasım geldi bdhckwgdyjwjsfd
rfkuang bu sene keşfettiğim bir yazar ve katabasis hariç tüm kitaplarını okudum. sarı yüz ve haşhaş savaşı serisine BAYILDIM bu yüzden babil'i okurken de beklentim yüksekti ama biraz beklentimin altında kaldı.
çoğu kişinin aksine karakterleri beğendim ve bağ kurabildim. biraz tekdüzelerdi evet ,özellikle letty'nin ne olduğu başından beri belliydi, ama beni asıl rahatsız eden kurgunun zayıflığıydı. fantastik olarak pazarlanmasına rağmen fantastik denilebilecek tek unsur külçelerdi. onun dışında dümdüz tarihi roman okuyormuşum gibi hissettim. kitapta kurguya hiçbir katkı sağlamaya gereksiz bilgi yığını vardı. ayrıca yazarın bazı olayları yazmak yerine dipnotta özetlemesini hiç sevmedim. gereksiz bilgi yığınlarından kısıp o olayları anlatsaydı kurguyu geliştirseydi çok daha iyi olurdu bence. kitabın 600 sayfalık olduğunu da düşünmüyorum rahatlıkla 400 sayfada da biterdi
benim beklentim biraz farklıydı ya. konusu güzel ve geniş konuyu dallandırıp farklı yerlere parmak basılabilir harikalar çıkarılabilirdi ama bunun yerine 200 sayfa boyunca "annelik kusursuz toplum tek varoluş amacımız annelik" okudum. aynı şeyleri tekrar tekrar okumak insanı bir süre sonra sıkıyor kitap daha kısa olsaydı ya da konu daha dallandırılsaydı kesinlikle daha çok beğenirdim.
!Spoiler!
Ne zaman bir cinayet hikayesi okusam anlatıcıdan yeterince şüphelenilmediğinibve sanki gizli bir gücün (yazar yani) onu koruduğunu hissederdim. Aklımın köşesinde hep keşke anlatıcının katil çıktığı bir roman olsaydı diye düşünürdüm ve spontone bir şekilde hiç planlamadan böyle bir roman okumak beni ÇOK ÇOK MUTLU ETTİ
Nasıl bu kadar beğenildiğini anlamadığım bir kitap. Nerden başlasam ki...
Fazla romantik okuyan biri değilim öncelikle. Kitabın konusu ve içeriği hakkında pek bilgim yoktu aldığımda. Şunu söylemeden geçemeyeceğim kendi fikrimce kitaptaki yetişkin içerik miktarı beni rahatsız edecek derecede fazlaydı ama herkesin kendi tercihi diyip uzatmıyorum.
Kitap baya baya wattpadvariydi. Bol bol minik minyon minnoş kız iri yarı kaslı erkek(en azından kitaplarda aşamaz mıyız şunu bıktım artık :((() ve cringe diyaloglar okudum.
Örnek:Nefesi kesildi ve bir anlığına toksik alfa eğilimlerimden dolayı beni azarlayacağını düşündüm ama yalnızca...(syf 34).Şunu okuduktan sonra kitabı bırakmalıydım ama neyse diyip devam ettim.
Erkek karakter dövmeli iri yarı ama pamuk kalpli 30 yaşında bir dövmeci. Babası hayatında yok annesi alkolik üvey babası ihmalkar ve ailesinde tek sevdiği kişi kendi çocuğu gibi baktığı kız kardeşi. Kadın karakterse geçmişte yaşadığı tecavüz olayı yüzünden çekingen (?) bir hale bürünmüş yazar olmak isteyen 2 gay babası olan 22 yaşında bir balerin. Yazar karakterleri ilgi çekici hale getirmek için baya özellik eklemiş ama hiç de ilgi çekici değillerdi :( Özellikle Cal. Kendisine ilgi çekici olsun diye bir sürü travma eklenmiş ama sönük buldum kendisini.
Ana karakterlerin arasında büyük yaş farkı olmasına rağmen yaş farkını hiç hissedemedim. Cal maksimum 3-4 yaş büyükmüş gibi davranıyordu asla 30 yaşında gibi değildi. Grace ise fazlasıyla dengesizdi. Bir olgun bir çocuksu davranışları benim ömrümü yedi
Bir de şunu ekleyim kitapta Cal'in sürekli birilerine ana avrat sövmesi çok iticiydi. Argo ve küfür kullanılmasıyla sıkıntım yok ama sürekli birilerinin ana avrat sövmesi beni çok itiyor.
Hikayenin ana olayı travmasından dolayı içine çekilen Gracie'nin travmalarını
